ซูจือปิดพัดอย่างไม่รีบร้อน ลุกขึ้นยืน แล้วจัดชายชุดกี่เพ้าให้เรียบร้อย:
"ชาฉันชง ถ้วยฉันยก เรื่องนี้ฉันไม่ปฏิเสธ"
"แต่ผู้จัดการเจ้ามดื่มชาเดินออกไปอย่างปลอดภัย พนักงานเดินทางเดินเป็นพยานได้"
ซูเหยียนฮวนคาบกล้องยา สายตามองเธออย่างพิจารณาเล็กน้อย แล้วพยักหน้า:
"มีเหตุผล แต่คุณหนูเนี่ยนถัง ก่อนที่ความจริงจะกระจ่าง คุณยังถูกสงสัยอยู่"
นางหันไปทางเจียงอวิ๋นโย่ว "เลขาเจียง จดคำให้การของคุณหนูเนี่ยนถังไว้"
เจียงอวิ๋นโย่วเปิดสมุดจด เขียนไปสองสามบรรทัด
[ถ้วยชาซูจือเป็นคนยก แต่ตอนผู้จัดการเจ้าเดินออกไปไม่มีอะไร ดังนั้นพิษอาจไม่ได้อยู่ในชา แต่อยู่ที่อื่น]
[ตรรกะของซูจือไม่มีปัญหา ถ้าเธอวางยาพิษ เธอคงไม่พูดว่าเธอไปที่ออฟฟิศผู้จัดการเจ้า]
ซูจือนั่งลงบนเก้าอี้ พัดโบกเบาๆ สายตามองข้ามขอบพัด ไปปะทะกับสายตาของกู้เหยียนที่เงียบๆ มองอยู่มุมหนึ่งชั่วครู่
เขาพิงเสาระเบียง โซ่ล็อกนาฬิกาพันรอบนิ้วทีละรอบ มุมปากยิ้มเล็กน้อย เหมือนกำลังดูมหรสพ
ซูจือหันสายตากลับ พัดปิดมุมปาก แววตาในดวงตาลดความยินดีลงหนึ่งส่วน