พอถึงสองทุ่มตรง รายการก็ประกาศกฎกติกาอย่างเป็นทางการ:
“เรียนคุณผู้ร่วมรายการทุกท่าน ตอนนี้ถึงช่วงส่งข้อความหัวใจเต้นตุ๊ก ๆ แล้ว ผู้ร่วมรายการแต่ละคนส่งได้เพียงหนึ่งข้อความเท่านั้น เนื้อหาจะถูกเปิดเผยในวันถัดไป (สุ่มเปิดเผยสามข้อความ) แต่จะไม่เปิดเผยผู้ส่ง”
ซูจือเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา กำลังระหว่างมาส์กหน้า พอเห็นข้อความนี้
เธอแทบไม่ต้องคิดเลยว่าใคร เลือกคน ๆ นั้นแทบจะในทันที นิ้วเรียวเคาะจอไปอย่างรวดเร็ว แป๊บเดียวก็พิมพ์เสร็จ ส่งออกไป แล้ววางโทรศัพท์ลงไปเก็บของต่อ
ชั้นบน กู้เหยียนยืนอยู่ที่ระเบียง กลิ่นอายทะเลยามค่ำคืนลอยมาปะทะหน้า
เขาค่อย ๆ พิมพ์ข้อความสองสามคำลงบนหน้าจอ แล้วกดส่ง
[โว้ยยยย ใครสักคนไปขโมยโทรศัพท์เทพเหยียนให้ทีสิ ฉันอยากรู้มากว่า เขา! ส่ง! ไป! ให้! ใคร!]
[ไม่แกล้งโง่แล้ว ขอสารภาพตรงนี้เลย คน ๆ นั้นคือฉันเอง!]
[ฉันว่าเดี๋ยวนี้ก็ไม่ใช่กลางวันแสก ๆ นะ ทำไมยังฝันกลางวันกันได้ล่ะเนี่ย?]
อีกด้านหนึ่ง ฟางอวี่ถงส่งข้อความหากู้เหยียนไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว:
"อาจารย์กู้ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ต่อจากนี้ขอให้ช่วยดูแลด้วยนะคะ "
ตอนที่เธอส่งข้อความนี้ เธอไม่ได้หลบเลี่ยงกล้อง เนื้อหาจึงถูกเหล่าเน็ตไอดอลเห็นกันอย่างชัดเจน
[โอ้โห! ถงถงรู้จักกับกู้เหยียนจริง ๆ ด้วย!]
[เห็นไหมล่ะ คนเก่ง ๆ ย่อมคบหากับคนเก่ง ๆ!]
[แฟนคลับฟางอวี่ถงนี่ก็ชอบชุบตัวเก่งจริง ๆ นะ ดูท่าทีของเทพเหยียนวันนี้สิ เหมือนรู้จักเธอที่ไหนกัน?]
ฟางอวี่ถงรออยู่นาน แม้แต่ข้อความตอบกลับจากกู้เหยียนก็ไม่มี แถมยังไม่ได้รับข้อความจากใครอีกเลย