กู้เหยียนนั่งอยู่ข้างเตียงไม่ขยับ เขี้ยวหน้ามองเธอ: "ฉันไปละนะ?"
ซูจือหดหน้ายุงเข้าไปในผ้าห่ม: "อืม"
กู้เหยียนยังไม่ขยับ ยื่นมือไปสะกิดไหล่ที่โผล่พ้นผ้าห่มมา: "ฉันไปจริงๆ นะ?"
ซูจือ: "..."
"เร็ว! ไปเลย!"
กู้เหยียนยิ้มแล้วลุกขึ้น เดินไปถึงหน้าประตูก็หันกลับมา:
"ข้าวต้มอุ่นอยู่ในหม้อ ข้างๆ มีกับข้าว เอาเองได้เลย"
"รู้แล้ว"
ประตูถูกปิดลง ห้องก็เงียบสนิท
ซูจืออึดอยู่ในผ้าห่มอีกพักหนึ่ง กว่าจะค่อยๆ โผล่หัวออกมา
เธอลองขยับขาดูเบาๆ ก่อน
เฮ้อ เมื่อย
เธอลองหมุนเอวดูอีกที
โอ้ เมื่อยกว่าเดิมอีก
เธอทำหน้านิ่ง นอนแผ่จ้องเพดาน แล้วเริ่มสบถ:
"กู้เหยียน ไอ้หมา... สัตว์ในคราบคน... แสร้งทำเป็นผู้ดี... ไอ้หน้าซื่อใจคด..."
เธอไล่คำที่คิดออกได้ทั้งหมดจนครบ ถึงรู้สึกหายแค้นขึ้นมาหน่อย
นอนต่ออีกสองนาทีเต็มๆ เธอก็กัดฟันพยายามลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง
คราวนี้สำเร็จ แต่ตอนเท้าสองข้างแตะพื้น เข่าอ่อนวูบไปหมด เกือบทรุดลงไปกอง
เธอรีบจับเตียงประคองตัวไว้ หายใจเข้าลึกๆ ก้มมองขาสองข้างที่สั่นน้อยๆ ของตัวเอง สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงความซับซ้อน นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ปล่อยเสียงถอนหายใจออกมาจากใจจริง:
"...ฉันโคตรจะชื่นชมตัวเองจริงๆ ว่ายังไม่ตาย"
เธอหายใจทีนึง สองที แล้วจึงย่างเท้าที่ยังฝีเท้าไม่มั่นคง ค่อยๆ คลานออกจากห้อง
ตอนลงบันไดแทบต้องเกาะราวทีละขั้น ไต่ลงมาทีละคั่นเหลว หยุดทุกบันไดหนึ่งขั้น ปากก็ยังไม่ลืมบ่นคำหยาบเบาๆ