นางลุกขึ้นยืน ตบไหล่กู้เหยียนเบา ๆ
"ในเมื่อมีคนช่วยเปิดเสียงบันทึกให้แล้ว ฉันก็เดินตามแผนเดิมก็แล้วกัน"
"ลงไปก่อนเถอะ ไปดูผู้กำกับหลิวหน่อย ฉันกลัวหัวใจเขาจะรับไม่ไหว เช้าขนาดนี้ เทรนด์ฮอตยังเดือดดาลไปกว่าความดันเขาเสียอีก"
"ฉันไปหาฮวนฮวนฝั่งตรงข้ามก่อน"
พูดจบนางก็หันหลังจะไป นึกขึ้นได้ก็เหลียวกลับมาพูดเสริม
"อ้อ แล้วถ้าผู้กำกับหลิวกำลังสูดออกซิเจนอยู่ ช่วยขอโทษแทนฉันด้วย พูดให้จริงใจหน่อย"
ห้องชุด 302
ซูจือยกมือเคาะประตู
ไม่กี่วินาที ประตูก็ถูกเปิดจากด้านใน
ซูเหยียนฮวนนั่งอยู่บนรถเข็น โผล่หัวออกมาครึ่งตัว พอเห็นว่านางก็ทำหน้าตกใจ
"เอ๊ะ? พี่จื่อจื่อ วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะ"
ซูจือ: "..."
ปกตินางตื่นสายขนาดนั้นเลยเหรอ? ชื่อเสียงแย่ขนาดนั้นเลยหรือ?
ซูจือเงียบไปครู่หนึ่ง คิดจริงจังถึงตารางชีวิตประจำวันของตัวเอง แล้วก็ตอบกลับไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
"...วันนี้ฉันขยัน"
ซูเหยียนฮวนสำรวจร่างกายนางจากหัวจรดเท้า แล้วขยับหลบให้ทาง ใบหน้าเขียนคำว่า "ฉันเชื่อเธอสิ" อย่างชัดเจน
ซูจือเดินเข้าไป มองไปรอบ ๆ "เจียงอวิ๋นโย่วล่ะ?"
ซูเหยียนฮวนกางสองมือ ยิ้มเยาะ "เขาออกไปวิ่งออกกำลังกาย บอกว่าจะฟิตให้ตาย"
ซูจือเงียบอีกครั้ง: "..."
นางถอนหายใจด้วยความจริงใจ "เป็นเด็กสมัยนี้จริง ๆ"