ครบสิบนาทีพอดี
ซูเหยียนฮวนดึงผ้าปิดตาออกในทีเดียว ก้มลงมอง "ผลงานชิ้นเอก" ของตัวเอง สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังเลือกมันฝรั่งอยู่ในตลาดสด
เจ้าหน้าที่ยกแผ่นวาดภาพขึ้นเทียบข้างเจียงอวิ๋นโย่วนั่งบนเก้าอี้นางแบบ
เจียงอวิ๋นโย่วโน้มตัวเข้าไปใกล้ เหล่ตามองอยู่นาน ก่อนจะเงียบไป
รูปบนนั้นพูดยังไงดี... นามธรรมแฝงความคุ้นเคย ความคุ้นเคยนั้นกลับแฝงความประหลาด
ตำแหน่งใบหน้า บนล่าง ยังไม่ผิด แต่พอมารวมกันแล้ว ยิ่งดูยิ่งเหมือนกบเศร้าสร้อยที่ถูกชกเข้าเต็มหน้า
เขาอึดอัดอยู่นาน สุดท้ายก็ฝืนพูดออกมาประโยคหนึ่ง: "...หน้าฉัน มัน...มีเหลี่ยมมีมุมขนาดนี้เลยเหรอ?"
ซูเหยียนฮวนกอดอก น้ำเสียงมั่นอกมั่นใจสุดขีด: "หลับตาวาด จะให้ดีขนาดไหน กันไว้ก่อนเถอะ ดูไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน"
เจียงอวิ๋นโย่ว: "..."
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ "มีเหลี่ยมมีมุม" เจียงอวิ๋นโย่วนายรู้จักใช้โวหารจริง ๆ]
["จะให้ดีขนาดไหน" "ดูไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน" ฮวนฮวน สมเป็นเธอ]
[คู่นี้พล็อตตลกตลอด จะมีรัก? ไม่มีทาง]
คู่ที่สอง: ฟางอวี่ถง กับ อวี๋สือเจ๋อ
ฟางอวี่ถงหันข้างมองอวี๋สือเจ๋อ ยิ้มบาง ๆ เสียงนุ่มนวล: "สือเจ๋อ นายเป็นนางแบบเถอะ"
อวี๋สือเจ๋อมองเธอ มุมปากโค้งขึ้นน้อย ๆ แล้วพูดเสียงเบา: "ได้"
เขาลุกขึ้นเดินไปนั่งบนเก้าอี้นางแบบ ใช้มือผลักแว่นกรอบทองทองบนดั้งจมูก หลังตรงสุดตัว สายตามองไปที่ฟางอวี่ถง แฝงรอยยิ้มอ่อนโยน
ฟางอวี่ถงรับผ้าปิดตามาสวมให้เรียบร้อย หยิบพู่กันขึ้นมา
เธอวาดช้ามาก ทุกเส้นระวังประณีต ราวกับกำลังร่างสิ่งล้ำค่าบางอย่าง
อวี๋สือเจ๋อนั่งอยู่อีกฝั่ง มองเธอตั้งใจวาดภาพโดยมีผ้าปิดตา มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ตลอด
ครบสิบนาทีพอดี
ฟางอวี่ถงถอดผ้าปิดตาออก ก้มลงดูภาพวาดของตัวเองก่อน มุมปากเผยรอยยิ้มพอใจเล็กน้อย แล้วจึงเงยหน้าขึ้น มองอวี๋สือเจ๋อด้วยความเขินอายและความคาดหวังที่พอเหมาะพอเจาะ