ซูจือรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องจากรอบทิศ จริง ๆ คือจากทั่วทุกทิศทาง เธอใช้พัดบังครึ่งหน้า น้ำเสียงแฝงความบริสุทธิ์ใจเล็กน้อย:
“ทุกคนมองฉันทำไม? คนใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงก็เยอะแยะ ต่อให้วันนี้ฉันใส่สีแดง ก็ไม่ได้แปลว่าฉันกลับมาทวงชีวิตใครสักหน่อย?”
“ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้เป็นอย่างดีนี่ไง”
ซูเหยียนฮวนพ่นควันเป็นวง…อันที่จริงมันว่างเปล่า ในไปป์ไม่ได้จุดไฟเลย:
“คุณหนูเนี่ยนถัง ชุดกี่เพ้าของเธอสะดุดตาจริง ๆ แต่สารวัตรอย่างฉันทำคดีต้องอิงหลักฐาน ไม่รังเกียจคนจากสีเสื้อผ้าหรอก”
[ซูจือ: ใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงแล้วต้องโดนสงสัย? งั้นพรุ่งนี้ฉันเปลี่ยนเป็นสีเขียว]
[ซูเหยียนฮวน: สารวัตรอย่างฉันไม่รังเกียจคนจากสีเสื้อผ้า แปลว่า: ฉันก็คิดว่าใช่เธอ แต่เธอวางใจได้ ฉันจะไม่พูดออกมา]
เสิ่นอี้หวยพิงกรอบประตู รอให้พวกเธอพูดจบก่อนจึงเอ่ย น้ำเสียงไม่เร่งรีบ:
“พวกเรายังเจอรูปถ่ายเก่า ๆ ในลิ้นชักหัวเตียงห้องนอนของผู้จัดการเจ้าอีกด้วย ในรูปเป็นผู้หญิงสองคน ด้านหลังเขียนว่า: เป็นพี่น้องกันมา ก็จบกันแค่นี้”
เขาชำเลืองไปทางซูจือแวบหนึ่ง แล้วก็หันกลับมา หยิบรูปออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางบนโต๊ะกาแฟ ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ตรงขอบรูป:
“รูปนี้เก่าแล้ว แต่คนหนึ่งในนั้น ฉันกลับรู้จัก”
ซูเหยียนฮวนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วโผล่หน้าดูรูปนั้น: “เธอรู้จัก? ใครเหรอ?”