[จับมือแล้ว! จับมือแล้ว! แม้กระบวนการจะยืดยาดแต่ผลลัพธ์คือจับมือแล้ว!]
[พี่หานหน้าแดงแล้ว! ปลายหูแดงด้วย! ฉันใช้แว่นขยายดูชัดมาก!]
[“พยักหน้า...คือถือว่าตกลง หรือไม่ตกลง?”——คุณเฉินเก่งเรื่องตีเหล็กตอนร้อนและรู้จักถีบหน้าก้าวรุกจริงๆ!]
[สายตาที่พี่หานจ้องเขม็งนี่มีเสน่ห์มาก! ปากบ่นแต่ร่างกายซื่อสัตย์!]
[อ๊าาาาเสี่ยวคู่ของฉันจับมือกันแล้ว! ตรุษจีนมาถึงแล้ว!]
พิธีกรเกือบลืมพูดคำต่อ ฟื้นสติได้ก็รีบยกไมโครโฟนขึ้น:
“ขอแสดงความยินดีกับคุณเฉิน คุณหาน ที่จับคู่สำเร็จ! ดูท่าคุณเฉินของเราจะเชี่ยวชาญหลัก ‘ใจมุ่งมั่นหินยังทะลุ’ จริงๆ นะครับ!”
“เชิญทั้งสองท่านไปนั่งที่ที่นั่งคู่จับคู่!”
เสิ่นอี้หวยจูงหานจิ้งเสวี่ย เดินไปยังโซฟาสีขาวแถวนั้น กู้เหยียนนั่งอยู่ที่ปลายสุดด้านหนึ่งแล้ว ที่ข้างๆ ว่างอยู่
เพราะซูจือยังอยู่ที่โซนแขกเดิม แย่งที่นั่งกับซูเหยียนฮวนอยู่
ตอนหานจิ้งเสวี่ยนั่งลง นิ้วของเธอขยับเล็กน้อย เสิ่นอี้หวยกุมแน่นไม่ยอมปล่อย แถมเขายังปรับท่านั่ง แล้ววางมือที่ประสานกันของทั้งสองลงบนขาของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
หานจิ้งเสวี่ยมองเขาไปทีหนึ่ง เขาทำเป็นไม่เห็น
[นั่งลงแล้วยังไม่ยอมปล่อย! คุณเฉินนี่หวงของรักมาก!]
[สายตาที่พี่หานเหลือบมองอย่างจนใจ ฉันแคปไว้แล้ว! นี่คือการตามใจใช่ไหม? ใช่ไหม!]
[บรรยากาศฝั่งที่นั่งคู่นี่แปลกดี ด้านหนึ่งกู้เหยียนที่แฟนหนีไป อีกด้านหนึ่งเสิ่นอี้หวยที่กุมมือแฟนแน่น (หัวสุนัข)]
[กู้เหยียน: เมียฉันล่ะ? เมียตัวโตขนาดนั้นของฉันหายไปไหน?]