ซูจือหันกลับมาอย่างพอใจ เดินไปลูบแมวไปพลางเรียกชื่อพวกมันตามลำดับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด
กู้เหยียนเอนตัวพิงกรอบประตู มองดูภาพนั้น มุมปากของเขาเผลอโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายรูปซูจือที่กำลังนั่งยองๆ เล่นกับแมวสามตัวเป็นทิวทัศน์ไว้หนึ่งรูป
ซูจือได้ยินเสียงชัตเตอร์ เงยหน้าขึ้นมองเขา: "เธอแอบถ่ายฉันเหรอ?"
"ฉันถ่ายตรงๆ ต่างหาก"
กู้เหยียนเก็บโทรศัพท์ รอยยิ้มยังคงอยู่ในแววตา ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้
ซูจือย่นจมูกใส่เขา หัวเราะเบาๆ ฮึดหนึ่ง
ตอนเที่ยง ทั้งสองไปทานข้าวที่บ้านตระกูลซู และความขัดแค้นกันระหว่างซูจือกับซูปั๋วโจวก็ยุติลงในมื้ออาหารนี้
ตอนเย็นก็ไปบ้านตระกูลกู้ ทานข้าวเย็นกับพ่อแม่ของกู้เหยียน
พอออกจากบ้านตระกูลกู้ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
กลับถึงยุนฉีปั๋วเยว่ ซูจือปลดเข็มขัดนิรภัย หาวหนึ่งครั้ง เสียงเต็มไปด้วยความง่วง: "ในที่สุดก็ถึงบ้านสักที"
ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน เปลี่ยนรองเท้าแตะที่โถงทางเข้า
ซูจือกำลังจะเดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อดูแมว แต่กลับถูกกู้เหยียนรั้งเอวไว้จากด้านหลัง ทั้งตัวร่วงเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง: "...ทำไม?"
กู้เหยียนก้มหน้า เสียงแนบชิดใบหูของเธอ: "ที่รัก ดูฉันก่อน แล้วค่อยดูแมว"
ซูจือยังไม่ทันได้พูดอะไร กู้เหยียนก็อุ้มเธอขึ้นไปวางบนเคาน์เตอร์ ก้มลงจูบ
จูบของเขาไล้จากริมฝีปากลงมาที่ลำคอ ซูจือเงยหน้าขึ้น ลมหายใจปั่นป่วนไปชั่วขณะ เสียงเริ่มแผ่วเบา:
"...ของในบ้านใช้หมดแล้ว"
กู้เหยียนไม่หยุด เสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย: "อืม ฉันซื้อมาแล้ว"