หนังจบลงในที่สุดหลังผ่านไปสี่สิบนาที เครดิตท้ายเรื่องค่อย ๆ เลื่อนขึ้น ไฟในโรงก็สว่างกลับมาอีกครั้ง
ซูจือราวกับถูกสะกดให้หลุดจากมนตร์สะกด ร่างกายดีดตัวขึ้นมานั่งตรงทันที แล้วปล่อยมือของกู้เหยียนทันที
เธอกระแอมเบา ๆ พยายามทำเป็นใจเย็นแล้วเอ่ยปาก "หะ...หนังเรื่องนี้ก็แค่ธรรมดา ๆ เองแหละ"
กู้เหยียนก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอ ไม่พูดอะไร แค่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ซูจือมองตามสายตาเขาไป เห็นรอยยับชัดเจนหลายรอยที่สีข้างเอวของเขา ซึ่งเป็นฝีมือที่เธอเพิ่งทำไว้เมื่อกี้
"..."
เธอถูกเขามองจนเริ่มรู้สึกผิด แถมยังแถไม่ขึ้น เลยหันหน้าหนีไปอีกทาง ทำเป็นหาพื้นรองเท้าแตะของตัวเอง
[ซูจือ: ขอแค่ฉันไม่ยอมรับ คนที่น่ากลัวก็ต้องเป็นคนอื่น]
[ไม่เอาน่าจื่อจื่อ จะมองข้ามไปได้ยังไงกัน]
[สีหน้าตอนกู้เหยียนยกคิ้วดูเหมือนกำลังพูดว่า: เออ สร้างเรื่องต่อสิ]
บนชายหาดเงียบไปสองวินาที
ผู้กำกับหลิวโผล่หน้าออกมาจากหลังกล้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบ "ทุกอย่างอยู่ในกำมือ" สายตากวาดมองไปรอบ ๆ หนึ่งรอบ
"เป็นไงบ้างครับทุกท่าน? หนังเรื่องนี้คุณค่าทางศิลปะสูงมากใช่ไหม? ดูแล้วประทับใจและช่วยเพิ่มความสัมพันธ์กันดีไหม?"
เจียงอวิ๋นโย่วกำลังนวดแขนตัวเองหน้านิ่วคิ้วขมวด พอได้ยินคำถามก็เงยหน้าขึ้น
"ประทับใจก็ประทับใจจริงแหละ แต่จะเพิ่มความสัมพันธ์หรือเปล่าผมไม่รู้ ได้แต่ว่าแขนผมเกือบจะถูกบีบจนเขียวแล้ว"