[ผู้กำกับหลิว ขู่ด้วยของกิน ใช่สไตล์คุณจริง ๆ ไม่กลัวโดนตามล่าหรือไง 5555555555]
[ซูจือ: เพื่อของกิน สู้ตาย!]
[กู้เหยียน: ไม่ต้องขู่ด้วยของกิน ผมก็ทำได้ (มั่นใจ)]
เพราะเปลี่ยนอุปกรณ์ไม่ได้ แขกรับเชิญแต่ละคู่จึงชั่งใจอยู่นาน ก่อนตัดสินใจเลือกอุปกรณ์ของตัวเอง
กู้เหยียนกับซูจือเลือกจักรยานน้ำ
เสิ่นอี้หวยกับหานจิ้งเสวี่ยเลือกเรือคายัค
ฟางอวี่ถงกับอวี๋สือเจ๋อก็เลือกจักรยานน้ำ
เจียงอวิ๋นโย่วกับซูเหยียนฮวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกเรือคายัค เพราะซูเหยียนฮวนคิดว่าจักรยานน้ำต้องถีบ เหนื่อย
แต่ละคู่แยกย้ายกัน
ซูจือกับกู้เหยียนขี่จักรยานน้ำมุ่งหน้าไปยังอ่าวสงบแห่งหนึ่งที่มีโขดหิน เรือตากล้องตามไปด้วย
ซูจือดูรูปสามใบอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ที่รูปหมายเลข 9 นานที่สุด
เธอสูดหายใจลึก ๆ อย่างคนเตรียมตัวตาย “ถ่ายใบไหนก่อน?”
กู้เหยียนมองผืนน้ำ “ถ่ายใบแรกก่อน โอบจากด้านหลัง ตรงนี้ฉากหลังดี แสงก็ไม่เลว”
“ได้”
ซูจือยัดรูปใบที่สาม (หมายเลข 9) ไว้ล่างสุด ไม่เห็นก็ไม่ทุกข์
ทั้งคู่จอดจักรยานน้ำ แล้วลงน้ำ
น้ำสูงแค่ครึ่งน่อง
ซูจือยืนอยู่ด้านหน้า หันหน้าเข้าหาทะเล ยกแขนทั้งสองข้าง กางออกเป็นท่าโอบกอดโลก
กู้เหยียนเดินเข้ามาจากด้านหลัง แขนโอบเอวเธออย่างเบามือ ประคองไว้หลวม ๆ
อกของเขาแทบจะแนบติดแผ่นหลังเธอ ความร้อนจากร่างกายส่งผ่านเสื้อผ้าที่เปียกชื้นเข้ามา
ซูจือตัวเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ผ่อนคลาย” เสียงของกู้เหยียนดังขึ้นข้างหู ทุ้มต่ำ ปนกับความแหบเล็กน้อยจากสายลมทะเล