คืนเลิกรา เพื่อนสนิทของแฟนเก่าบุกถึงบ้าน

ตอนที่ 1 คืนบอกเลิก เพื่อนสนิทของแฟนเก่ามาหาถึงห้อง

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ผู้ชายสูบบุหรี่หลังเสร็จกิจ สุขสำราญยิ่งกว่าเป็นเซียน

ฟู่!

ในห้องเช่าทรุดโทรมแห่งหนึ่งในเมืองจิ่งเฉิง เจียงหมิงเอนพิงหัวเตียง สูบบุหรี่หลี่ฉวินเข้าไปลึก ๆ

ข้างกายเขามีหญิงงามรูปร่างอรชรสวมชุดนอนลูกไม้สีดำนอนอยู่ ผ้าห่มบางคลุมร่างไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเรียวขางาม ใบหน้าประณีตไร้ที่ติแฝงความเย็นชาเหินห่างอยู่หลายส่วน

ทุกอิริยาบถเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน

แต่เจียงหมิงกลับไม่ได้อ่อนโยนกับแฟนสาวที่คบกันมาสามปีคนนี้เท่าไรนัก

เพราะพอพ้นวันนี้ หยางเวยก็จะไปอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่นแล้ว

แม้เจียงหมิงจะทำใจไม่ได้ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

ใครใช้ให้ผู้ชายคนนั้นขับรถบีเอ็มดับเบิลยูล่ะ

ปี 2004 ในเมืองจิ่งเฉิง คนทั่วไปยังปั่นจักรยานคานคู่กันอยู่ ความสะเทือนใจที่ได้เห็นรถบีเอ็มดับเบิลยูนั้นไม่ต้องพูดถึง

เจียงหมิงเกิดในชนบท ฝ่าฟันร่ำเรียนสิบปีจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิ่งเฉิงได้ ด้วยหน้าตาดีและผลการเรียนโดดเด่น เขาจึงเป็นที่จับตา และถูกหยางเวย ดาวคณะคว้าตัวไปก่อน

ปิดเทอมฤดูร้อนปีสาม เจียงหมิงไปทำงานพิเศษหาเงินช่วยค่าเล่าเรียน แต่เผลอถูกพี่จีหลอกไปเข้าขบวนการแชร์ลูกโซ่ เจียงหมิงที่ถูกเป่าหูยังหลอกเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนให้เข้าไปด้วย จนเรื่องราวบานปลายอย่างร้ายแรง สุดท้ายถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก

หยางเวยคิดว่าชีวิตที่เหลือของเจียงหมิงคงหมดอนาคตแล้ว ประกอบกับหนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยูรุกจีบเธออย่างหนักตอนที่กำลังอ่อนแอ จึงเป็นฝ่ายขอเลิก

เจียงหมิงรู้ดีว่าตัวเองมีมลทินที่ลบไม่ออกติดตัวอยู่ ในเมื่อหยางเวยถือสา ก็ไม่จำเป็นต้องยื้อกันต่อ

แต่หยางเวยยืนกรานจะมาพบเขาที่ห้องเช่าเป็นครั้งสุดท้าย พอเข้าประตูก็โผกอดและจูบเขาอย่างดูดดื่ม พูดว่า “ที่จริงฉันชอบนายที่สุด เรามีอะไรกันครั้งสุดท้ายแล้วค่อยเลิกกันนะ...”

สมัยนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยมีความคิดเปิดกว้าง คู่รักหลายคู่มักมีเซ็กซ์ส่งท้ายก่อนเลิกกัน เจียงหมิงคิดว่าอย่างไรก็คบกันมาตั้งสามปี... จึงตอบตกลง

ซี๊ด!

หยางเวยฝืนทนความปวดเมื่อยที่ขา ก่อนหันไปมองเจียงหมิงที่อยู่ข้าง ๆ

ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมความเป็นชาย ดวงตาเศร้าลึกซึ้ง แล้วยังมีกล้ามเนื้อแน่นกระชับทั้งตัว...

ทุกอย่างทำให้หยางเวยหลงใหล แต่ตอนนี้เธอเรียนปีสี่แล้ว จำเป็นต้องคิดถึงอนาคต

เจียงหมิงดีมากก็จริง แต่หนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยิวยังคุ้มค่ากว่า

หยางเวยคล้องแขนเจียงหมิง ดวงตาคู่งามฉายทั้งความขุ่นเคืองและเหนื่อยล้า “เจียงหมิง ฉันชอบนายจริง ๆ พอคิดว่าฉันกำลังจะไปอยู่ในอ้อมแขนผู้ชายคนอื่น หัวใจก็เหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ฉันสัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย...”

เจียงหมิงหันไปมองสาวงามตรงหน้า

หุ่นนี่เหนือกว่านางแบบเสียอีก

หน้าตาก็สวยยิ่งกว่าดารา

สายตายั่วยวนจนแทบละลาย

ไหนจะเรียวขายาวคู่นั้นอีก... สมกับเป็นดาวคณะศิลปหัตถกรรมของมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิงจริง ๆ

เจียงหมิงขยี้ก้นบุหรี่ดับอย่างแรง “ตามใจเธอ...”

เมื่อเจียงหมิงลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงกลางฟ้าแล้ว

เขากวาดตามองรอบห้อง ไม่เห็นหยางเวย มีเพียงกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

เจียงหมิงลากสังขารที่ยังโงนเงนลงจากเตียง หยิบโน้ตขึ้นมาอ่าน ข้างบนเขียนด้วยลายมือหมึกดำอ่อนช้อยหนึ่งบรรทัดว่า: ขอบคุณที่มอบความทรงจำแสนวิเศษให้ฉัน รักนายเสมอ เวย~

เจียงหมิงอ่านแล้วชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อนึกย้อนถึงเวลาที่คบกันมาสามปี เขาคิดว่าตัวเองทุ่มเททุกอย่าง ส่วนหยางเวยแม้จะมีคนคอยตามใจมากมาย แต่ก็ไม่เคยนอกใจ

เพียงแต่พอขึ้นปีสี่ ความคิดของหยางเวยก็เติบโตขึ้นทีละน้อย และเลือกหนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยูที่ให้หลักประกันได้มากกว่า

เจียงหมิงแม้จะผิดหวังและเสียใจ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับเกลียดชัง

เพราะทุกคนมีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนยังได้ลองท่วงท่ากันหลายแบบ ตามที่หยางเวยบอก นั่นเป็นครั้งแรกของเธอ เขาก็ไม่ได้เสียเปรียบ...

“ความรักที่ไม่มีปากท้องรองรับ สุดท้ายก็ทนต่อบททดสอบไม่ไหว ฉันต้องไปตั้งแผงลอยหาเงินกินข้าวแล้ว”

ในฐานะหนึ่งในนักศึกษามหาวิทยาลัยเพียงสองคนของหมู่บ้าน ตอนนั้นเจียงหมิงเดินทางมาเรียนที่เมืองจิ่งเฉิงพร้อมความหวังของคนทั้งหมู่บ้าน

ครอบครัวต่างฝากความหวังไว้ว่าเจียงหมิงจะประสบความสำเร็จในอนาคต พาตัวเองออกจากชนบทอันยากจนล้าหลัง ไปตั้งหลักปักฐานในเมือง

เดิมทีเจียงหมิงก็คิดเช่นนั้น

น่าเสียดาย ชีวิตที่กำลังไปได้สวยกลับถูกพี่จีทำลาย

ในปี 2004 ขบวนการแชร์ลูกโซ่ระบาดหนัก มีครอบครัวชนบทมากมายที่บ้านแตกสาแหรกขาด เพราะลูกถูกหลอกเข้าไปพัวพัน

ตอนนี้เจียงหมิงไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ที่อายุมากแล้วจริง ๆ

ข้อแรก เขากลัวว่าพวกท่านจะโกรธจนสุขภาพทรุดหนัก

ข้อสอง เจียงหมิงไม่ยอมรับชะตากรรมง่าย ๆ ต่อให้ถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก เขาก็ยังอยากสร้างเนื้อสร้างตัวในเมืองจิ่งเฉิงให้ได้

ตลอดสองเดือนหลังถูกไล่ออก เจียงหมิงยังคงอยู่ในเมืองจิ่งเฉิง รับจ้างทำงานเลี้ยงชีพ

ช่วงนั้นเขาเคยเข้าโรงงานขันนอต กวาดถนน แบกอิฐในไซต์ก่อสร้าง กระทั่งไปขนศพที่ฌาปนสถาน... ตอนนี้เปลี่ยนอาชีพมาตั้งแผงขายเทปเพลงเถื่อน หวังว่าจะพลิกชีวิตได้

เจียงหมิงปั่นจักรยานคานคู่ผ่านหมู่บ้านสวนดอกไม้ ด้านหลังผูกกล่องเทปเพลงเถื่อนใบใหญ่ไว้

เขาหาทำเลที่คนพลุกพล่านพอสมควรบนถนนเหมยหลิน แล้วหยิบเทปจำนวนมากออกมาจัดเรียง

“เดินผ่านแล้วอย่าพลาด! อัลบั้มใหม่ของสวีหวยอวี้ สี่ตลับสิบหยวน แค่สิบหยวนเท่านั้น...”

……

หอพักหญิงมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิง ห้อง 404 อาคาร 9

หยางเวยเดินขาสั่น ๆ เข้ามาในหอพัก เฉินจื่ออวี้ เพื่อนร่วมห้องก็รีบร้อนเข้ามาถาม “เวยเวย เธอเลิกกับเจียงหมิงจริงเหรอ?”

เฉินจื่ออวี้สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินที่มิดชิด แต่ก็ปิดบังรูปร่างอวบอิ่มเย้ายวนของเธอไม่ได้ ใบหน้ารูปไข่เรียวประณีต ขนตายาวล้อมดวงตาเรียวสวยที่ฉายแววเจ้าชู้และเร่าร้อน จมูกงามเหนือริมฝีปากเล็กที่ทั้งเซ็กซี่และเย้ายวน

หยางเวยพยุงกำแพงเดินไปยังเตียงของตัวเอง “อืม เจียงหมิงถูกไล่ออกแล้ว ฉันก็ต้องคิดถึงอนาคต... เอ๊ะ เฉินจื่ออวี้ เธอเปลี่ยนไปใส่ชุดยั่วขนาดนั้นทำไม มีแฟนแล้วเหรอ?”

ยังพูดไม่ทันจบ เฉินจื่ออวี้ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ทันได้ตอบด้วยซ้ำ

หยางเวยจึงหันไปถามเพื่อนร่วมห้องอีกคนที่นอนตะแคงอ่านหนังสืออยู่บนเตียง “เย่หนานซู จื่ออวี้คนสวยของเรามีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ แฟนเป็นใครเหรอ?”

เย่หนานซูวางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นนั่ง เผยรูปร่างอรชรใต้ชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงิน แม้ไม่ได้แต่งหน้า แต่ดวงตาทรงดอกท้อบนใบหน้าประณีตก็ดึงดูดใจเป็นพิเศษ ทั้งยังแผ่รัศมีสง่างามสูงศักดิ์ออกมาโดยธรรมชาติ

เมื่อเทียบกับความงามเย้ายวนแบบเก็บงำของหยางเวย ความเซ็กซี่เร่าร้อนของเฉินจื่ออวี้แล้ว เย่หนานซูดูเหมือนคุณหนูผู้ดีมีระดับมากกว่า

เย่หนานซูยกมุมปากแดงเซ็กซี่ “จื่ออวี้แอบชอบเจียงหมิงมาตลอดสามปี ถ้าไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อน ป่านนี้คงลงมือไปแล้ว เมื่อคืนได้ยินว่าเธอไปห้องเช่าเพื่อบอกเลิกเจียงหมิง จื่ออวี้ดีใจจนกอดฉันพลางเพ้อเจ้อเรื่องลามกไปทั้งคืน”

เฉินจื่ออวี้ถอดกางเกงยีนส์ออก กำลังลูบถุงน่องสีดำก่อนสวมเข้ากับเรียวขายาว “บ่นก็บ่นสิ หนานซู อย่าตัดคำพูดฉันมั่ว ๆ”

หยางเวยเบิกตากว้าง จ้องเฉินจื่ออวี้ “งั้นที่แต่งตัวแบบนี้ เพราะรีบจะไปหาเจียงหมิงเหรอ?”

“ใช่สิ” เฉินจื่ออวี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว

กระโปรงหนังสีดำ ถุงน่องดำ รองเท้าส้นสูง ท่อนบนสวมเสื้อชีฟองคอกลมบางโปร่ง เผยผิวขาวเนียนให้เห็นรำไร

แต่เฉินจื่ออวี้ยังไม่พอใจ จึงเริ่มแต่งหน้า

หยางเวยเพิ่งตัดสินใจบอกลาความรักครั้งนี้ พอเห็นท่าทีของเฉินจื่ออวี้ก็อยู่ไม่สุขทันที “จื่ออวี้ ใจเย็น ๆ อย่าหุนหันพลันแล่นเด็ดขาด”

“ฉันเฝ้ารอวันนี้มาตลอด จะหุนหันพลันแล่นตรงไหน?”

“ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนเจียงหมิงเป็นหนุ่มหล่อที่สุดในคณะศิลปหัตถกรรมของเรา แต่เขาถูกไล่ออกแล้ว ไม่มีอนาคตหรอก ยังไงก็ต้องกลับชนบทไปทำนา เธออยากตามเจียงหมิงไปเป็นสาวบ้านนอกจริง ๆ เหรอ?”

“ฉันเบื่อชีวิตในเมืองมานานแล้ว ไปอยู่ชนบทที่มีภูเขาสวยน้ำใสก็ดีออก”

“...เจียงหมิงไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดหรอก”

เฉินจื่ออวี้เหลือบมองขาที่สั่นของหยางเวย “เขาดีไม่ดี ฉันรู้แก่ใจ”

ใบหน้าหยางเวยแดงระเรื่อ “ฉัน...”

เฉินจื่ออวี้พูดต่อ “ซูหว่านฉิงในห้องเราวัน ๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ ส่วนเย่หนานซูเกิดมาดีจนหัวสูง เจียงหมิงที่เธอไม่เอา ฉันก็เลยเก็บมาเองไง เอ๊ะ... หนานซู ทำไมเธอเปลี่ยนไปใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสุดยั่วล่ะ? เธอไม่ได้บอกว่าเก็บชุดนี้ไว้ให้แฟนในอนาคตดูหรอกเหรอ จะไปไหนน่ะ?”

“ไม่ต้องยุ่ง พี่อยากทำอะไรก็ทำ” เย่หนานซูสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงไวน์แล้วเดินออกจากห้อง

เฉินจื่ออวี้เร่งแต่งหน้า “เวยเวย วันนี้ฉันไม่เข้าเรียนแล้วนะ ถ้าอาจารย์เช็กชื่อช่วยตอบแทนฉันหน่อย...”

จู่ ๆ เฉินจื่ออวี้ก็ฉุกคิดขึ้นมา “วันนี้หนานซูแปลกมากเลย เธอว่าเขาจะไปหาเจียงหมิงด้วยไหม?”

หยางเวยยิ่งลนลาน “มะ... ไม่หรอกมั้ง ฉันเห็นหนานซูเป็นคนสุขุมมาตลอด ปกติเวลาคุยถึงเจียงหมิงก็ทำท่าเย็นชา...”

“เหลวไหล! เมื่อคืนยังพูดอยู่เลยว่าผู้ชายเอาใจเก่งและหุ่นล่ำแบบเจียงหมิงนี่ดีจะตาย ยัยหนานซูคนเจ้าเล่ห์ เล่นแอบลงมือแบบนี้ได้ไง! ไม่คุยแล้ว...” เฉินจื่ออวี้เลิกแต่งหน้าแล้วพุ่งออกจากประตูไปทันที

เมื่อเห็นเพื่อนสนิททั้งสองจากไปคนแล้วคนเล่า หยางเวยก็พลันรู้สึกตึงเครียดและตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เฉินจื่ออวี้กับเย่หนานซูไม่ใช่นักศึกษาหญิงธรรมดาทั่วไป

ห้อง 404 อาคาร 9 เป็นตำนานของมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิง

ดาวมหาวิทยาลัยทั้งสี่คนมาอยู่รวมกันในห้องพักเล็ก ๆ แห่งนี้

โดยเฉพาะเย่หนานซู ครองตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของจิ่งเฉิงมานานถึงสามปี

ถ้าซูหว่านฉิงไม่ลงมือ ก็ไม่มีใครสั่นคลอนตำแหน่งของเย่หนานซูได้

ในบรรดาทั้งสี่คน หยางเวยโดดเด่นไม่แพ้ใคร แต่เธอมองคนค่อนข้างขาดและตัดสินใจเด็ดขาด

ตอนเพิ่งเปิดเทอมปีหนึ่ง เธอกลัวว่าเพื่อนสนิทอีกสามคนจะหมายตาเจียงหมิง จึงชิงลงมือก่อนอย่างไม่ลังเล

เรื่องที่เธอนอกใจเจียงหมิงไปเลือกหนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยูนั้น เธอคิดทบทวนมาอย่างดีแล้ว

เธอไม่คิดว่ามีปัญหาอะไร

แต่หลังจากเห็นท่าทีของเย่หนานซูกับเฉินจื่ออวี้ เธอก็ลนลานไปหมด กระทั่งเริ่มรู้สึกเสียใจอย่างรุนแรง

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น

เป็นข้อความจากเฉินโม่ หนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยู

【เวยเวย ฉันเพิ่งได้ตั๋วคอนเสิร์ตมาสองใบ เธออยู่ไหน? ฉันขับรถไปรับ】

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หยางเวยคงตอบตกลงทันที

แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์เลยสักนิด

【ฉันไม่ค่อยสบาย ไว้คราวหน้านะ】

หลังส่งข้อความ หยางเวยมองห้องพักที่ว่างเปล่า ในใจรู้สึกโหวงเหวงและสับสนอย่างยิ่ง

เธออยากตามออกไปมาก แต่ก็ยังวางฟอร์มไม่ลง

เวลาผ่านไปทีละวินาที ความหุนหันในใจก็ยิ่งทวีขึ้น

ในที่สุดเธอก็ไม่สนศักดิ์ศรีอีกต่อไป ฝืนทนความไม่สบายที่ขาแล้วเดินออกจากห้องพักไป...

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป