แผ่นหลังของเวินซูเกร็งตึง เธอสบตากับเซิ่งเจิงโจวอยู่อย่างนั้น
บนใบหน้าที่เย็นชาไร้เยื่อใยเป็นปกติของเขา เวลานี้กลับมีอารมณ์บางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้น แววตาลุ่มลึกคู่นั้นไหวระริกด้วยความรู้สึก
เธอแยกไม่ออกว่านั่นเป็นอารมณ์แบบไหนกันแน่
มันซับซ้อนมาก
ซับซ้อนจนแค่เห็นแวบเดียว หัวใจเธอก็เหมือนถูกบีบจนแหลกละเอียด
“ฉันพูดทุกอย่างที่ควรพูดไปหมดแล้ว คุณอยากใช้วิธีไหนก็เชิญ”
เวินซูไม่ได้ตอบคำพูดของเซิ่งเจิงโจวที่ว่า “คุณให้กำเนิดลูกสาวให้ผม”
“คุณระแวงผมขนาดนี้เชียว” เซิ่งเจิงโจวหัวเราะเยาะเบา ๆ
ขนทั่วร่างของเวินซูลุกชัน เธอรู้ดีถึงกลอุบายและเล่ห์เหลี่ยมของเซิ่งเจิงโจว “ในตระกูลเซิ่ง พวกคุณเป็นคนสอนฉันเองไม่ใช่เหรอ ทุกคนสวมหน้ากากเป็นมนุษย์ ฉันก็ต้องเรียนรู้อะไรไว้ป้องกันตัวบ้าง”
“ถ้าผมยืนกรานจะให้ลูกสาวกลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่ล่ะ” จู่ ๆ เขาก็เงียบลง ก่อนเอ่ยถาม
เวินซูกำหมัดแน่น “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ขัดข้องที่จะบอกคุณว่า ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์และไม่มีโอกาสแล้ว ฉันยังต้องยินดีกับคุณด้วยนะ ตอนที่คุณกับซูจื้อเหยากำลังรักใคร่กัน ฉันให้คุณเซ็นสัญญาสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตร เป็นคุณเองที่สละสิทธิ์ ไม่มีใครบังคับคุณ”
คำสำคัญนั้น
ทำให้แววตาของเซิ่งเจิงโจวเย็นเยียบ “หมายความว่ายังไง”
นานทีเวินซูจะรู้สึกโล่งใจเช่นนี้ เธอยกมุมปาก ยินดีอย่างยิ่ง “คุณลืมแล้วเหรอ ตอนนั้นฉันไปหาคุณที่บริษัท ขอให้คุณเซ็นเอกสารฉบับหนึ่ง คุณรอบคอบจะตาย เดิมทีคุณไล่ตรวจดูทีละข้อ น่าจะเห็นเนื้อหาที่ซ่อนอยู่หน้าถัดไปได้แท้ ๆ แต่พอซูจื้อเหยาข้อเท้าแพลง คุณก็เลิกสนใจ คุณรีบร้อนไปหาเธอจนรับมือฉันส่ง ๆ แล้วเซ็นชื่อโดยไม่ลังเล สิ่งที่คุณเซ็นก็คือสัญญาสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตร คุณเป็นคนยุติความสัมพันธ์พ่อลูกด้วยตัวเอง”