เวินซูมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ใบหน้าประณีตงดงามแต่ไร้ความรู้สึกนั้นช่างแปลกหน้า จนทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่น
เขากลับแย่งของจากมือเธอไปให้ซูจื้อเหยาอย่างเปิดเผยต่อหน้าทุกคน
เพื่อเปิดโอกาสให้ซูจื้อเหยาได้แสดงฝีมือ ถึงกับเรียกร้องอย่างโจ่งแจ้งให้ถอดเธอออกอย่างนั้นหรือ?
หลายคนพากันหันมามอง
ความลำเอียงที่เซิ่งเจิงโจวมีต่อซูจื้อเหยา ทุกคนต่างเห็นประจักษ์
แน่นอนว่าความตกตะลึงย่อมมีไม่น้อย
แม้แต่อวี้ซีก็กำหมัดแน่น รู้สึกไม่เป็นธรรมแทนเวินซู ทำไมถึงทำกันแบบนี้!
หลังจากซูจื้อเหยานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความยินดีก็ปรากฏบนใบหน้า เธอมองเซิ่งเจิงโจวด้วยแววตาซาบซึ้งจนแทบหยาดเยิ้มไปด้วยความหวาน
สีหน้าอ่อนโยนเป็นปกติของเผยเสียนพลันเคร่งขรึมลง “คุณเซิ่ง เรื่องนี้ไม่เป็นไปตามระเบียบ อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าใครอยากให้ใครขึ้นก็จะได้ขึ้น นี่เป็นเรื่องเกียรติภูมิของมหาวิทยาลัยจิงต้า ผู้ที่จะเข้าร่วมต้องมีความสามารถและผลงานที่โดดเด่นอย่างแท้จริง ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรามารวมตัวกันเพื่อหาทางให้วงการเภสัชกรรมของประเทศก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด หากซูจื้อเหยาเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยจิงต้า งานวิจัยทางวิชาการที่จะตามมาก็ต้องเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยจิงต้าเช่นกัน แล้วเธอจะทำงานวิจัยได้หรือเปล่า? เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ”
เซิ่งเจิงโจวมองมาอย่างเรียบเฉย “ผมเข้าใจ”
“เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล หากคุณยอมให้เวลา ซูจื้อเหยาจะมอบผลงานที่น่าพอใจให้มหาวิทยาลัยจิงต้าได้”
บรรดาผู้บริหารที่นั่งแถวหน้าต่างลังเลขึ้นมาทันที
พวกเขาก้มหน้ากระซิบกระซาบกัน
ถึงอย่างไรคำพูดของเซิ่งเจิงโจวก็มีน้ำหนัก
โครงการวิจัยด้านเภสัชกรรมระบบประสาทขนาดใหญ่นี้ แม้จะได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐ แต่เมื่อเทียบกับค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการวิจัยแล้วก็เป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร ยังต้องอาศัยเงินทุนสนับสนุนจากหลายทาง