เพียงประโยคเดียว
ก็ทำให้เวินซูหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
เลือดในแขนขาราวกับไหลย้อนขึ้นไป ทำให้สมองปวดร้าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ลมหายใจของเธอถึงกับชะงัก ออกซิเจนในปอดถูกสูบออกไปจนหมด
เธอจ้องสบดวงตาคู่นั้นอย่างตะลึงงัน ดวงตาที่ราวกับผ่าเธอออกดูได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
“...อะไรนะ?” เรี่ยวแรงในลำคอของเธอหายไป เสียงที่เปล่งออกมาจึงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน
เขาไม่พลาดแม้แต่อารมณ์เพียงน้อยนิดของเวินซู
เซิ่งเจิงโจวก้าวขายาวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว “ลูกที่คุณคลอดเมื่อหลายปีก่อน อยู่ที่ไหน?”
รูม่านตาของเวินซูหดเล็กลง
เซิ่งเจิงโจวรู้แล้ว—
เขารู้ทุกอย่างแล้ว
ความจริงข้อนี้ทำให้ความคิดของเธอแทบขาดสะบั้นในพริบตา มันกะทันหันเกินไป
ยิ่งตอนนี้เพิ่งหย่ากัน ยังไม่ทันได้ย้ายทะเบียนบ้านของลิ่งอี๋ไปอยู่กับฮั่วเยี่ยน สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เธอแทบสิ้นสติ
ราวกับมองทะลุว่าเวินซูกำลังคิดอะไรอยู่ เซิ่งเจิงโจวกำโทรศัพท์เครื่องนั้นไว้ สายตาปะปนด้วยอารมณ์มากมายจนยากจะแยกแยะ “ในโทรศัพท์ของคุณมีรูปตอนที่คุณตั้งครรภ์ รวมถึง...รวมถึงบันทึกตอนคุณคลอดที่เสียเลือดมากจนตกอยู่ในภาวะวิกฤต”
น้ำเสียงของเขาแทบไร้ความอบอุ่น ทุกถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำและแฝงนัยชวนให้หนาวสะท้าน
เวินซูเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าในทันที
เธอไม่มีทางหลบเลี่ยงได้
โทรศัพท์ที่หายไปในตอนนั้น สุดท้ายกลับวนมาอยู่ในมือเซิ่งเจิงโจว สถานการณ์นี้จึงถูกกำหนดไว้แล้ว
สิ่งที่ต้องมาถึง ย่อมต้องมาถึง
เธอสบสายตาลึกล้ำของเขา “ถ้าอย่างนั้นคุณอยากให้ฉันอธิบายยังไง?”