เซิ่งเจิงโจวกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง «นี่เธอให้คุณมาบอกเป็นนัยหรือ?»
น้ำเสียงไร้อารมณ์ ฟังดูเป็นเรื่องธรรมดา ราวกับถามย้อน แต่ก็คล้ายกำลังหยั่งเชิง
พี่เฉินจับท่าทีของเซิ่งเจิงโจวไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ
แต่พูดออกไปแล้ว เธอจึงเก็บความคิดไว้แล้วกล่าวว่า «ประธานเซิ่ง ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เลยเข้าใจความคิดของคุณนายค่ะ»
ต่อคำตอบของพี่เฉิน
เซิ่งเจิงโจวแค่นหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่รีบร้อน
ทำให้ใบหน้าที่ดูไร้อารมณ์และไม่ยินดียินร้ายของเขามีความเป็นมนุษย์ขึ้นมาหลายส่วน
«ไปพักเถอะ»
เขาไม่แสดงความเห็นต่อคำพูดของพี่เฉิน
ยิ่งเรื่องมีลูก เขาก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ
พี่เฉินจึงไม่เกลี้ยกล่อมต่อ
คุณผู้หญิงใหญ่สั่งตายไว้แล้วว่าทั้งสองต้องมีลูกด้วยกันสักคน อีกทั้งยังเป็นคนเด็ดขาด เธอคิดว่าเวินซูคงยอมตามน้ำไปเสียมากกว่า
สามีอย่างประธานเซิ่ง
นอกจากความรักแล้ว ยังมีอะไรที่ให้เธอไม่ได้อีกหรือ?
อยากได้ทั้งสองอย่างพร้อมกัน ก็ดูจะไม่รู้จักพอไปหน่อย
เวินซูจัดการเอกสารขออนุมัติยาเสร็จเรียบร้อย
การประชุมพิจารณาอนุมัติจะจัดขึ้นในอีกสองวัน ทุกขั้นตอนสำคัญมาก เธอเป็นคนชอบทำอะไรให้สมบูรณ์แบบที่สุด
แกร๊ก—
ประตูเปิดออก
เธอหันไปมอง
เซิ่งเจิงโจวก้าวขายาวเข้ามา ดวงตาดำมองเห็นเวินซูที่นั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะหนังสือในห้องก่อน ผมดำถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ ด้วยกิ๊บ ใบหน้ารูปไข่ขนาดเท่าฝ่ามือ แม้ไม่แต่งหน้า ก็สวยเย้ายวนยิ่งกว่าแต่งจัด
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอสองวินาที
ตอนเดินผ่านห้องแต่งตัว เขาเห็นกระเป๋าเดินทางที่จัดเรียงไว้เป็นระเบียบอยู่ข้างใน
ทุกใบยังไม่ถูกเปิด
ไม่มีเสื้อผ้าถูกแขวนกลับเข้าตู้ ไม่มีของใช้ส่วนตัวถูกจัดวางเข้าที่