น้ำเสียงของเซิ่งฝู่หลินแฝงอำนาจข่มขวัญอย่างรุนแรง
สายตาคมกริบราวเหยี่ยวแทบทะลุทะลวงเวินซู
ลำคอของเวินซูพลันตีบตัน
แผ่นหลังของเธอชื้นเหงื่อเย็นขึ้นมาแทบจะทันทีโดยไม่รู้ตัว
เซิ่งเจิงโจวซึ่งกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่เซิ่งฝู่หลินพูดถึงข้อตกลงหย่าเมื่อเจ็ดปีก่อนก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน ทว่าในดวงตากลับไม่มีแววประหลาดใจแม้แต่น้อย
สีหน้าเริ่มเย็นชาลงทีละนิด
ด้วยวิธีการของคุณปู่ การสืบให้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ รวมถึงเรื่องที่เวินซูเคยคลอดลูกมาแล้ว ไม่ใช่เรื่องยาก
เพียงแต่การเปิดไพ่กันในเวลานี้...
“ลูกสาว?” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ถึงกับชะงักงันเมื่อเซิ่งฝู่หลินซักถาม “หมายความว่ายังไง พวกเธอมีลูกกันตั้งแต่เมื่อไร?”
เซิ่งจือชิงเองก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
เซิ่งฝู่หลินกลับหัวเราะเย็นชา “ให้เวินซูเป็นคนอธิบายเอง”
เวินซูไม่ได้แปลกใจนักที่เซิ่งฝู่หลินรู้เรื่องนี้ แต่สมองของเธอก็ยังแล่นเร็วจี๋ เธอคาดเดาความเป็นไปได้ไว้หลายทาง แม้แต่สถานการณ์เลวร้ายที่สุดก็เตรียมใจไว้แล้ว
ครั้งนี้คงหนีไม่พ้น
เธอกำมือแน่น สายตาเป็นประกายวาววับ “ในเมื่อคุณรู้แล้วว่ามีเด็กอยู่ ยังจำเป็นต้องให้ฉันอธิบายอีกเหรอคะ”
“ไม่ได้เจอกันหลายปี แกนี่หลังแข็งขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ” เซิ่งฝู่หลินกวาดตามองเวินซูตั้งแต่หัวจรดเท้า “ตระกูลเซิ่งไม่ใช่ตระกูลที่แกจะเหยียบย่ำได้ตามใจ ต่อให้แกมีสถานะเป็นเฟย์ ก็ไม่ได้แปลว่าจะใช้เป็นทุนไปท้าทายตระกูลเซิ่งได้”
ตั้งแต่เรื่องของซูจื้อเหยากลายเป็นประเด็นขึ้นมา
เขาก็แอบสืบและทำความเข้าใจสถานการณ์ทางฝั่งเวินซูจนถี่ถ้วนแล้ว
แม้สถานะเฟย์ของเธอจะยังไม่เปิดเผยต่อสาธารณชนในวงกว้าง แถมยังมีอำนาจบางฝ่ายจงใจปกปิดตัวตนของเธอไว้