ถานจี้เฉินเดินมาถึงข้างเตียงแล้วโน้มตัวลง «ไม่กินข้าวก็จะไปแล้วเหรอ งั้นฉันคงไม่เหลือความอดทนมากนัก»
เดิมทีเขาคิดจะค่อย ๆ เข้าหาเวินซู คืนนี้ยังไงก็ต้องมีโอกาสได้สมใจ
แต่เธอกลับปฏิเสธตรง ๆ แล้วยังจะไปอีก?
แบบนั้นก็หมดสนุกพอดี
ดวงตาคู่งามของเวินซูเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำแข็ง ฟันบนแทบกัดริมฝีปากจนแตก ความเจ็บปวดทำให้เธอมีสติมากขึ้น
เรี่ยวแรงในมือและเท้าคล้ายจะกลับคืนมาบ้างแล้ว
ฉวยจังหวะที่ถานจี้เฉินหันไปเคาะขี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ เวินซูไม่ยอมปล่อยโอกาสช่วยตัวเองให้หลุดมือแม้แต่น้อย เธอรวบรวมแรงอยู่นาน ก่อนจะฮึดขึ้นมาจากเตียงแล้วกระโดดลงไปชนถานจี้เฉินอย่างแรงจนเขาถอยไปด้านหลัง
เธอกลั้นหายใจวิ่งไปทางประตู
เธอพึ่งพาใครไม่ได้
เธอจะไม่ยอมเลิกล้มที่จะช่วยตัวเอง
โชคดีที่ถานจี้เฉินไม่ได้มัดมือมัดเท้าเธอไว้
วินาทีที่เวินซูแตะลูกบิดประตู
แขนของเธอก็ถูกคว้าไว้ ร่างทั้งร่างถูกกระชากกลับไป ชายหนุ่มโอบเธอจากด้านหลัง ยิ้มอ่อนโยน «ไม่เต็มใจขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นเรามาใช้วิธีแบบผู้ใหญ่กันดีกว่า»
ในสายตาของเขา ตอนนี้เวินซูก็ไม่ต่างจากปลาบนเขียง
ดิ้นรนไปก็แค่เพิ่มสีสันให้เรื่องสนุกขึ้นเท่านั้น
ดวงตาของเวินซูแดงก่ำ
ทั้งโกรธ ทั้งแค้น ทั้งเกลียด
ความหวาดกลัวอย่างรุนแรงเข้าครอบงำด้วย แต่เธอไม่ยอมแสดงความกลัวออกมา
ตอนถานจี้เฉินลากเธอกลับไปทางเดิม พอเดินผ่านถังใส่ไม้ตีกอล์ฟ เธอก็เล็งจังหวะแล้วคว้าไม้ขึ้นมา ฟาดไปด้านหลังสุดแรงอย่างไม่คิดชีวิต
ถานจี้เฉินไม่คิดว่าเวินซูจะดุเดือดขนาดนี้
เขาพลาดท่าจนถูกฟาดเข้าที่แขน กระดูกสะเทือนไปด้วยความเจ็บ