เธอไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่
แต่พอคิดอีกที คงเป็นเพราะซูจื้อเหยายังอยู่แถวนี้ เขาถึงมารับเธอ
ภาพใบตรวจครรภ์ผุดขึ้นมาในหัว เวินซูรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที เธอไม่ทันคิดอะไรให้มากก็ผลักเขาออกไปอย่างแรง
ท่าทางนั้นรุนแรงเกินไป
เซิ่งเจิงโจวถอยหลังไปสองก้าว
เขาทรงตัวได้อย่างมั่นคง ก่อนมองเธอ “ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือไง?”
เวินซูคร้านจะต่อปากต่อคำกับเขา จะให้พูดได้อย่างไรว่ารู้สึกขยะแขยงเกินไปงั้นหรือ?
โดยเฉพาะเรื่องนี้ยังทำให้เธอนึกขึ้นมาได้
ตอนที่เธอตั้งท้องลิ่งอี๋ เธอเคยหยั่งเชิงเขา แต่เซิ่งเจิงโจวกลับมีเพียงท่าทีเย็นชา ไม่ได้คาดหวังอะไร ไม่ใส่ใจ ทั้งยังทำเหมือนไม่เห็น
พอซูจื้อเหยาตั้งท้อง
เขากลับพาเธอไปตรวจครรภ์ด้วยตัวเอง
เมื่อเทียบกันแล้ว เธอยิ่งรู้สึกว่าหลายปีที่ผ่านมาของตัวเองเหมือนเสียเปล่าไปกับหมา
นั่นเท่ากับปฏิเสธตัวตนของเธอทั้งคน
เธอแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน
ไม่อยากเสียเวลาพูดเรื่องไร้ความหมายแบบนี้กับเขาอีก อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว
เวินซูไม่ตอบ เดินผ่านเขาไปจากตรงนั้นทันที
เซิ่งเจิงโจวเอียงตัวเล็กน้อย สายตาจับอยู่ที่แผ่นหลังของเธอ
แผ่นหลังนั้นเด็ดเดี่ยวไม่เหลียวแล แววรังเกียจในดวงตาก็ชัดเจน
เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน
มองเวินซูขึ้นรถไปกับตาตัวเอง
โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น
เซิ่งเจิงโจวค่อย ๆ ดึงสติกลับมา พอรับสายก็ได้ยินเสียงของคุณย่าดังขึ้น “เจิงโจว กลับบ้านเดี๋ยวนี้”