ปกติเผยเสียนเป็นคนสุขุมหนักแน่น แต่เวลานี้สีหน้ากลับเคร่งขรึม ทั้งยังเจือความโกรธอยู่หลายส่วน เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ร้ายแรง
เวินซูงุนงงเล็กน้อย “ข่าวลือเหรอ?”
เผยเสียนจูงเวินซูเดินเข้าไปในอาคาร “เรื่องนี้ลุกลามไปทั่วมหาวิทยาลัยแล้ว กระแสแรงมาก แถมยังแพร่กระจายเร็วสุด ๆ พูดกันว่าคุณ...ใช้ชีวิตส่วนตัวเหลวแหลก อาศัย...อาศัยการขายตัวไต่เต้าจนได้สถานะทางวิชาการ”
เขาแทบพูดต่อไม่ออก
ที่จริงถ้อยคำสารพัดอย่างบนเว็บบอร์ดนั้นหยาบคายเกินกว่าจะเอ่ยออกมาได้
วันนี้พอเห็นข้อความพวกนั้น ความดันเขาก็พุ่งขึ้นมาทันที
สีหน้าของเวินซูเคร่งขรึมขึ้น ก่อนจะอดหัวเราะด้วยความโมโหไม่ได้
“ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้?”
“ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้คนในมหาวิทยาลัยรู้กันหมดแล้ว เพราะข่าวแพร่เร็วเกินไป เดิมทีคุณก็เป็นที่จับตามองอยู่แล้ว การเป็นรองศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยจิงต้าตอนอายุ 27 คนทั่วไปอาจรู้สึกว่าคุณเก่ง แต่ลับหลังก็มีคนอิจฉา พอมีเรื่องที่เอามาใส่ร้ายคุณได้แบบนี้ พวกนั้นก็แทบจะพากันออกมาเหยียบซ้ำ”
เผยเสียนเข้าใจธาตุแท้ของคนเป็นอย่างดี
ความสามารถของเวินซูโดดเด่นเกินไป อีกทั้งเธอไม่ชอบเข้าสังคม ไม่ชอบเอาใจใครที่พบเจอ ตอนนี้แม้แต่คนที่ไม่รู้จักเธอก็ยังเชื่อข่าวลือจากคำบอกเล่าด้านเดียว
เวินซูเข้าใจแล้วว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ
เธอเดินตามเผยเสียนไปยังห้องทำงานของผู้บริหารมหาวิทยาลัย “ทางมหาวิทยาลัยมีท่าทียังไงบ้าง?”
เผยเสียนขมวดคิ้ว “...เกรงว่าจะไม่ค่อยดี”
ระหว่างเดิน เวินซูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเครือข่ายภายในมหาวิทยาลัย