แม้เธอเองก็คิดเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน
แต่คนที่เอ่ยปากก่อนจะเป็นฮั่วเยี่ยนไม่ได้
ถ้าเป็นแบบนั้น เธอจะกลายเป็นอะไรไป? แล้วใครจะรักษาศักดิ์ศรีของเธอ?
ฮั่วเยี่ยนไม่คิดอะไรกับเธอเลยหรือ? เธอด้อยกว่าเวินซูตรงไหน?
สีหน้าเธอเย็นชาลง วางถ้วยกาแฟแล้วเอ่ยว่า “คุณฮั่ว เช้าขนาดนี้ คุณก็อยากพูดเรื่องนี้เลยหรือคะ”
“ถ้าคุณฟังเข้าใจและยอมรับได้ ก็หวังว่าคุณจะรักษาสัญญา”
ฮั่วเยี่ยนยุ่งกับงาน ไม่มีคำพูดเยิ่นเย้อ ไม่นานก็วางสาย
ทว่าซูจื้อเหยากลับรู้สึกว่าอารมณ์ดี ๆ ของเธอพังทลายลงในพริบตา
ฮั่วเยี่ยนไม่ชอบเธอถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ถึงขั้นโทรหาเธอด้วยเบอร์โทรศัพท์บ้าน
ไม่ใช่เบอร์ส่วนตัวของเขา!
ทำให้เธอรู้สึกราวกับศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำจนแหลกสลาย!
“เป็นอะไรไป?” ไป๋เหมยเดินเข้ามา
“คุณฮั่วโทรมา จะตัดความสัมพันธ์กับฉัน” ซูจื้อเหยาสูดหายใจลึก สีหน้าไม่สู้ดี
เธอไม่เชื่อว่าผู้ชายจะซื่อสัตย์มั่นคงได้จริง
ตอนแรกเซิ่งเจิงโจวก็เมินเฉยเธอไม่ใช่หรือ? แต่หลังจากนั้นล่ะ? ท้ายที่สุดเขาก็ตอบรับคำทักทายของเธอ ต่อมาพวกเขาต่างติดขัดด้วยสถานะ จึงทำได้เพียงแอบรู้สึกดีต่อกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก จนสุดท้ายเขาก็ช่วยผลักดันเธออย่างเต็มที่
แม้แต่ผู้ชายอย่างเซิ่งเจิงโจว เธอก็ยังกลายเป็นข้อยกเว้นได้
ส่วนฮั่วเยี่ยน ก็คงเป็นเพราะยังไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับเธอเท่านั้น
ไป๋เหมยขมวดคิ้ว “เวินซูยุให้คุณฮั่วทำแบบนี้หรือเปล่า?”
ซูจื้อเหยาแค่นหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงกำลังร้อนใจน่ะสิ”
พูดแล้ว
เธอขมวดคิ้วมองไป๋เหมย “เรื่องแผ่นหยกคุ้มภัยยังพอว่า แต่เรื่องตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูก...”