มีรถจอดอยู่สองคัน
คนที่เดินนำหน้าคือเซิ่งเจิงโจวกับซูจื้อเหยา
ดูเหมือนทั้งคู่เพิ่งกลับมาจากต่างเมือง ใบหน้าของซูจื้อเหยายังฉายแววตื่นเต้นอยู่จาง ๆ รอยยิ้มแต้มเต็มใบหน้า ดวงตาที่มองชายตรงหน้าอ่อนหวานราวสายน้ำ
ไม่รู้ว่ากำลังคุยเรื่องส่วนตัวอะไรกันอยู่ เธอถึงกับเงยหน้ากระซิบข้างหูชายหนุ่ม
เซิ่งเจิงโจวมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าฝีเท้ากลับผ่อนตามจังหวะของเธอ
เวินซูอดชะงักงันไม่ได้
ตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าแล้ว
เซิ่งเจิงโจวพาซูจื้อเหยา...กลับมาที่บ้านแต่งงานของพวกเขาอย่างนั้นหรือ?
นี่คิดจะ...
ค้างคืนหรือไง?
ข้อสรุปนี้ทำให้เวินซูรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นบ้านที่เธอใส่ใจดูแลมานานถึง 7 ปี แต่กลับมีผู้หญิงอีกคนย่างกรายเข้ามา ความรู้สึกต่อต้านโดยสัญชาตญาณทำให้เธอไม่สบายใจ ทว่าเธอก็รู้ดีว่าทั้งคู่หย่ากันแล้ว เซิ่งเจิงโจวจะพาใครกลับบ้านก็เป็นสิทธิ์ของเขา
บางทีเวินซูอาจยืนอยู่ตรงนั้นเด่นสะดุดตาเกินไป
ซูจื้อเหยาจึงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเธอ แววตาที่ก่อนหน้านี้ยังยิ้มแย้มพลันฉาบด้วยความไม่พอใจและ...ตำหนิด้วยความหวงแหนบางอย่าง
ราวกับการที่เธออยู่ตรงนี้เป็นการบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของอีกฝ่าย
ความมั่นใจราวกับเป็น “เจ้าของบ้าน” อย่างแท้จริงนั้นเด่นชัดเสียเหลือเกิน
เวินซูยกยิ้มบาง ๆ โดยไร้เสียง
เซิ่งเจิงโจวเหลือบมองไปด้านข้าง สายตาหยุดอยู่บนตัวเวินซู แม้แววตาจะไม่ได้แสดงความประหลาดใจที่เห็นเธออยู่ที่นี่ แต่กลับกวาดมองเธอขึ้นลงอย่างเฉยชาและไม่ใส่ใจ
เพราะเวินซูสวมชุดนอนอยู่
เห็นได้ชัดว่าเธอจะค้างที่ไหนคืนนี้