คืนนั้น
เวินซูนอนหลับไม่สนิทนัก
ในฝัน เธอเห็นสีหน้าของเซิ่งเจิงโจวตอนเผชิญหน้ากับเธอเรื่องลูก
ทำเอาเธอเหงื่อเย็นผุดซึมไปทั่วร่าง
แม้จะได้ใบหย่ามาแล้ว เรื่องนี้ก็ควรจะมีข้อยุติ แต่พอเซิ่งเจิงโจวรู้ว่าเธอเคยมีลูก หัวใจของเธอกลับรู้สึกไม่สงบขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
ในฝัน
จู่ ๆ เซิ่งเจิงโจวก็หาเจอว่าลิ่งอี๋อยู่ที่ไหน
เขาถามเธอด้วยดวงตาแดงก่ำว่า “ใช่ลูกของผมหรือเปล่า? ทำไมถึงโกหกผม? เวินซู สายเลือดของตระกูลเซิ่งจะปล่อยให้ตกไปอยู่ข้างนอกไม่ได้”
เวินซูสะดุ้งตื่น
หัวใจของเธอยังเต้นแรงไม่ยอมหยุด
เธอรีบส่งข้อความหาอาจารย์จง ถามว่าลิ่งอี๋เป็นอย่างไรบ้าง
จงเฮ่อถังส่งเสียงฮึ “เด็กน้อยของฉันตื่นไปโรงเรียนแล้ว จะหายไปไหนได้หรือไง?”
เวินซูถึงค่อยโล่งใจ
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอเคร่งเครียดเกินไปจริง ๆ ความหวาดกลัวและความไม่สบายใจฝังรากอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอ
เธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นที่ตระกูลเซิ่ง
แต่คงไม่มีทางสงบสุขแน่
เซิ่งเจิงโจวจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ง่ายเลย
ตอนแรกเธอคิดว่าเมื่อเซิ่งเจิงโจวเข้าใจผิดว่าเธอมีลูกกับชายอื่นระหว่างแต่งงาน เขาคงฉีกหน้ากับเธอทันที แต่เมื่อวานทั้งคู่กลับแค่ทะเลาะกัน เป็นการทะเลาะครั้งใหญ่ที่สุดในรอบเจ็ดปี
เธอได้เห็นความเลือดเย็นและความเฉียบคมที่ฝังอยู่ในตัวเซิ่งเจิงโจว
ถ้อยคำของเขาเป็นดั่งดาบที่สังหารคนโดยไม่เห็นเลือด
อาบยาพิษเอาไว้
แต่เธอไม่ใส่ใจ
ขอแค่บรรลุเป้าหมายก็พอ
หลังลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ
เวินซูก็ออกจากบ้านไปยังทีมวิจัยของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์จิงต้า
หลังเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เธอต้องเข้าร่วมทีมวิจัย
วันนี้มีการประชุมใหญ่ที่เธอต้องเข้าร่วม
เมื่อเวินซูไปถึง เธอเห็นเพียงนักศึกษาปริญญาเอกจากอาจารย์ท่านอื่น ๆ แต่ไม่เห็นซูจื้อเหยา