เซิ่งเจิงโจวล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยมือข้างเดียว สีหน้าท่าทางดูไม่ใส่ใจ
ฮั่วเยี่ยนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “คุณวางแผนได้เก่งจริง ๆ”
เซิ่งเจิงโจวไม่ปฏิเสธ
และไม่ได้ตอบอะไรเช่นกัน
เวินซูเดินมาหยุดข้างฮั่วอีแล้ว เธอมองรอยนิ้วมือที่ยังไม่จางบนใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความสงสาร “ขอโทษนะ ฉันทำให้เธอต้องเดือดร้อนไปด้วย ถึงยังไงตระกูลฮั่วก็เป็นบ้านของเธอเหมือนกัน”
ฮั่วอีรวบผมขึ้นลวก ๆ แล้วส่งเสียงฮึในลำคอ “ฉันเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอนะ ถ้าฉันไม่ช่วยเธอ แล้วใครจะช่วย ฉันแยกแยะถูกผิดได้ ต่อให้เป็นครอบครัวตัวเอง ฉันก็ปล่อยให้พวกเขาทำผิดไม่ได้หรอก”
เมื่อคืนเธอถูกพ่อจับได้จริง ๆ
ถึงขั้นทะเลาะกันใหญ่โต
เธอพยายามโต้แย้งแทนเวินซูอย่างมีเหตุผล แต่พ่อกลับตบหน้าเธอจนแก้วหูแทบทะลุ แถมยังขังเธอไว้ ไม่ยอมให้เธอทำลายแผนการของตระกูลฮั่ว ตอนนั้นเธอไม่แปลกใจเลย ตั้งแต่เด็กจนโต เธอก็เป็นลูกสาวที่ไม่มีใครรัก ไม่ใช่ลูกชาย
ตัวเธอเองจะถูกปฏิบัติอย่างไรก็ได้
แต่เวินซูไม่ได้
เธอต้องช่วยปกป้องทุกอย่างให้เวินซู
เธอทุบหน้าต่างแล้วหนีออกมา
ตระกูลฮั่วจะลงโทษเธออย่างไรก็ช่าง อย่างน้อยก็คงไม่ถึงกับเอาชีวิตเธอหรอก
เธอไม่สนใจ
เวินซูกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้ไว้ แล้วยื่นมือไปกอดฮั่วอี
ต้วนหลิงอี้เห็นสองสาวกอดกันร้องไห้ จึงถอยหลังไปเงียบ ๆ หนึ่งก้าวเพื่อเว้นพื้นที่ให้พวกเธอ
ตอนนี้เวินซูยังมีเรื่องที่ต้องสะสางให้กระจ่าง
หลังจากพูดกับฮั่วอีอยู่ไม่กี่คำ เธอก็จำต้องไปหาเหอหว่านอิน
พอเวินซูเดินจากไป