เซิ่งเจิงโจวไม่ได้สนใจว่าฮั่วเยี่ยนกำลังคิดอะไร เขาชี้ไปยังรอยครีมที่ลากยาวอยู่บนพื้น “น่าจะมาจากตัวเวินซู บนตัวเธอเปื้อนครีม ถ้าทิ้งรอยไว้บนพื้นได้ ก็ต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจนทำให้เธอถูกลาก”
โรงแรมไม่มีทางปล่อยให้เรื่องสุขอนามัยย่ำแย่ขนาดนี้
คนที่เพิ่งสัมผัสเค้กก็มีแค่เวินซู ลิ่งอี๋ และเด็ก ๆ อีกไม่กี่คน
เด็ก ๆ เล่นกันอยู่ข้างหน้า ไม่มีใครเดินมาทางนี้เลยสักคน
พูดง่าย ๆ ก็คือ...
แววตาฮั่วเยี่ยนคมกริบขึ้นทันที
เขาหันไปมองอย่างรวดเร็ว
“ลากจนเกิดรอยได้ แสดงว่าคนลงมือทำเพียงลำพัง และไม่ได้มีแรงมากนัก” เขาสรุปได้เช่นกัน
แววตาเซิ่งเจิงโจวมืดครึ้ม เขาเข้าใจสถานการณ์ในทันที “ซูจื้อเหยา เธอแฝงตัวเข้ามาแล้ว”
ตอนนี้เขาไม่อยากสนใจว่าอีกฝ่ายแฝงตัวเข้ามาได้อย่างไร
ตั้งแต่ตระกูลฮั่วเริ่มจัดงานเลี้ยงวันเกิดและเชิญแขกมากมาย สถานที่กับเวลาจัดงานก็ปิดเป็นความลับไม่ได้แล้ว เขาจึงเตรียมป้องกันไว้ก่อน แต่เห็นได้ชัดว่าระหว่างทางเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น
“ฉันให้คนคอยเฝ้ารอบนอกไว้แล้ว ยืนยันได้ว่าเธอยังไม่ได้ออกไป” เซิ่งเจิงโจวเชิดคางขึ้น สายตาเย็นเยียบจับจ้องไปด้านบน “ถ้าจะซ่อนตัว ก็ต้องขึ้นไปที่สูง”
ฮั่วเยี่ยนไหวพริบดี เขาเรียกผู้จัดการเข้ามา “ตรวจภาพจากกล้องวงจรปิดให้ทั่ว เพื่อระบุตำแหน่งให้แน่ชัด แล้วก็เตรียมมาตรการรับมือด้านความปลอดภัยไว้ก่อน ปลอบขวัญแขกให้เรียบร้อย อย่าให้ข่าวรั่วออกไปแม้แต่นิดเดียว”
แต่แล้ว...
ยังไม่ทันพูดจบ
โทรศัพท์ของเซิ่งเจิงโจวก็ดังขึ้น
ในเวลาเดียวกัน
โทรศัพท์ของฮั่วเยี่ยนก็สั่น