ต้วนอี้เสียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
พอได้ยินว่าครอบครัวจะให้เธอไปดูตัว เธอก็รู้สึกต่อต้านจริง ๆ
เธอลอบสืบเรื่องเซิ่งเจิงโจว แต่ทั้งข้อมูลส่วนตัวและประวัติของเขาล้วนถูกปกปิดเป็นความลับระดับสูง อีกทั้งเขายังไม่ชอบปรากฏตัวต่อสาธารณะ เธอพยายามแกะรอยความสัมพันธ์ของเซิ่งเจิงโจวทีละน้อย
แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
ไม่มีเบาะแสสักอย่างว่าชีวิตส่วนตัวของเขาจะมีสีสันมากเพียงใด
มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้ยินมาว่าป่วยเป็นโรคหลงผิด อยากปีนขึ้นที่สูงจนแทบบ้า
แม้แต่เรื่องอดีตภรรยาของเขา ท่าทีก็ยังดูเรียบเฉย
ต้วนอี้เสียนอดมองเวินซูอย่างพินิจไม่ได้ “ฟังจากน้ำเสียงของคุณแล้ว ประธานเซิ่งดูเหมือนจะเป็นผู้ชายที่ไม่เลว แล้วทำไมพวกคุณถึงหย่ากันล่ะ?”
“ความยอดเยี่ยมของคนคนหนึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับการมีชีวิตคู่ที่ราบรื่น ทั้งความรักระหว่างสามีภรรยา การปรับตัวเข้าหากัน และความเหมาะสม ก็เป็นคนละเรื่องกัน”
เวินซูไม่เคยปฏิเสธว่าเซิ่งเจิงโจวเป็นคนยอดเยี่ยม
ใคร ๆ ก็เห็นได้ชัด
ปัญหาระหว่างพวกเขาสองคน อธิบายด้วยประโยคสองประโยคไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น
ปัญหาไม่ได้มีแค่เรื่องซูจื้อเหยา
ความขัดแย้งที่หยั่งรากตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาแต่งงาน
ล้วนซ่อนอยู่ในเรื่องเล็กน้อยที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแต่ละวัน
ต้วนอี้เสียนค่อนข้างประหลาดใจกับนิสัยใจคอของเวินซู
เธอมองเวินซูตั้งแต่หัวจรดเท้า “ถึงฉันจะไม่รู้จักเซิ่งเจิงโจวดีนัก แต่ฉันชื่นชมคุณมาก”
พูดจบ เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งบอกว่าฉันไปดูเรือนของประธานเซิ่งได้ คุณพาฉันไปได้ไหม?”