พออวี้ซีพูดเช่นนี้
แววตาของเวินซูพลันไหววูบ รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็เก็บอาการได้อย่างรวดเร็ว “อะไรหรือ?”
อวี้ซีจ้องมองเธอ คล้ายรวบรวมความกล้า “เรื่องของตระกูลอวี้ คุณครูเวินคงพอได้รู้มาบ้างแล้ว ช่วงก่อนซูจื้อเหยาเกือบถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนตระกูลอวี้ใช่ไหม? ตอนนั้นฉันเองก็ถูกหลอก เลยสนิทกับเธอเป็นพิเศษ เพราะเชื่อจริง ๆ ว่าเธอเป็นคนในตระกูล อยากสร้างความผูกพันกับเธอให้มากขึ้น แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นการหลอกลวง”
เธออดเม้มริมฝีปากไม่ได้ “ถึงการถูกหลอกเรื่องความรู้สึกจะทำให้เสียใจมาก แต่...”
“ที่จริงก่อนหน้านี้ ตอนอยู่ร้านของเก่า ฉันเห็นป้ายคุ้มภัยที่คุณกับคุณย่าถืออยู่แล้ว ตอนนั้นก็สงสัยขึ้นมาเหมือนกัน คิดว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ บางทีสวรรค์อาจเมตตาจริง ๆ ก็ได้ ฉันหวังมากว่าพี่สาวจะได้กลับบ้าน ถ้าคุณยินดี จะลองคุยกับคุณย่าของฉันได้ไหม? ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด ครอบครัวเราก็จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน”
อวี้ซีมองเวินซูอย่างกระวนกระวาย
ราวกับกลัวว่าเธอจะปฏิเสธ
เวินซูมีคำตอบที่แน่ชัดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แล้ว
เธอตั้งใจหลบเลี่ยงเรื่องนี้มาตลอด เพราะยังคิดไม่ออกว่าควรจัดการอย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ยังไม่ทันคิดได้ ก็เกิดเรื่องถูกลักพาตัวขึ้นมาเสียก่อน ทั้งที่อวี้ฉิ่งเฉิงรู้ว่าเธออาจเป็นลูกสาวของเขา แต่กลับเลือกสวี่จือหราน
เธอรู้ว่านี่อาจเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์