เป็นอย่างที่เซิ่งเจิงโจวพูดไว้จริง ๆ
หากเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นบ่อยครั้งเข้า มันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป
“ฉันไม่คิดเลยว่า จะเลี้ยงสัตว์ร้ายเขี้ยวคมไว้ข้างกายตัวหนึ่ง!” ยามเหอหว่านอินโกรธขึ้นมา นางมีอำนาจข่มขวัญอย่างยิ่ง หญิงชราผู้กุมอำนาจในตระกูลอวี้มาตลอดชีวิต ยังคงมีน้ำหนักคำพูดมากขนาดนี้ในตระกูลอวี้ ไม่ใช่เพราะอายุของนาง
นางมองอวี้ฉิ่งเฉิงแวบหนึ่ง
เห็นสีหน้าของอวี้ฉิ่งเฉิงย่ำแย่ยิ่งกว่านางเสียอีก เขากัดกรามแน่น เห็นได้ชัดว่ามาถึงจุดที่ยากจะยอมรับแล้ว
“คุณย่า ผมรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมจริง ๆ ถ้าประธานเซิ่งมีหลักฐาน เขาคงไม่แค่สงสัย แต่คงมีหลักฐานยืนยันไปแล้ว” อวี้ซีเรียกเสียงของตัวเองกลับคืนมาได้ น้ำตาไหลอาบแก้ม ทั้งน้อยใจและสับสน ร้องไห้จนคนฟังใจสลาย
“ใช่ ดูเหมือนเธอเองก็คิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ ไม่มีทางเหลือหลักฐานไว้ ถูกไหม” เวินซูเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
น้ำเสียงเย็นชาเจือเสียดสี
อวี้ซีอยากเดินเข้าไป อยากกุมมือของเธอไว้ “พี่คะ พี่ก็รู้ว่าฉันชอบพี่มากแค่ไหน ฉันจะทำเรื่องที่ทำร้ายพี่ได้ยังไงคะ? พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ”
“แล้วข่าวลือที่โรงเรียนปล่อยใส่ร้ายเวินซูล่ะ” เซิ่งเจิงโจวเอ่ยขึ้นอีกครั้งโดยไม่ทันให้ตั้งตัว
น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำแข็ง บีบให้อวี้ซีหยุดฝีเท้าที่กำลังจะเข้าใกล้เวินซูอย่างชะงักงัน
เธอตะลึง รูม่านตาหดเล็กลง “...ฉันไม่รู้ค่ะ”
เซิ่งเจิงโจวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ก้าวมาทีละก้าวแล้วมายืนขวางระหว่างเธอกับเวินซู เขามองลงมาที่เธอจากเบื้องบน “ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งถูกโรงเรียนถอดออกจากทีมวิจัย ต่อมาโรงเรียนกับอินเทอร์เน็ตก็แพร่ ‘ข่าวฉาว’ ของเวินซูไปทั่ว ทำให้เธอพลาดโอกาสเลื่อนตำแหน่ง อนาคตเสียหาย ชื่อเสียงป่นปี้ แม้แต่งานแต่งก็เกือบถูกทำลาย เรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องบังเอิญเหมือนกันหรือ?”