ซูจื้อเหยาออกมาจากโรงแรมแล้วไม่กล้าแม้แต่จะรั้งรออยู่นาน
เธอไม่อยากทำให้ตัวเองขายหน้ามากไปกว่านี้ต่อหน้าผู้คน ตอนนี้สายตานับไม่ถ้วนราวกับกำลังทิ่มแทงเธอ ไม่ว่าจะเป็นคนเดินผ่าน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรม หรือแม้แต่สายตาที่มองมาอย่างไม่ใส่ใจ
ล้วนทำให้เธอหวาดผวาราวกับนกที่เพิ่งถูกยิงจนขวัญเสีย
เธอไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องราวที่พังทลายลงในวันนี้ หรือสมองที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง รีบร้อนขึ้นรถอย่างหมดสภาพ
มือเท้าเย็นเฉียบอย่างไรก็ไม่อุ่นขึ้น หัวใจเหมือนถูกกระชากให้ดิ่งลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทำให้ดวงตาแดงก่ำบนใบหน้าซีดขาวยิ่งดูน่ากลัว
เธอรีบกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลซู
คืนนี้คนในบ้านจะจัดงานเลี้ยงให้เธอ เพื่อฉลองที่เธอได้รับคำเชิญจากประธานใหญ่เซิ่ง ทุกคนแทบจะเห็นตรงกันว่าประธานใหญ่เซิ่งตัดสินใจพบเธอ ยอมรับเธอ และยินดีที่เธอตั้งครรภ์ลูกของตระกูลเซิ่ง
ถึงขั้น...
เมื่อซูจื้อเหยากลับถึงบ้าน
แล้วเห็นบรรยากาศชื่นมื่น ไป๋เหมยกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อน สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี «เหยาเหยาของเรากำลังเตรียมงานแต่งแล้วนะ ถึงตอนนั้นต้องมาร่วมแสดงความยินดีให้ได้นะ...»
ถ้อยคำนี้ราวกับกรดกำมะถันเข้มข้น ทำให้สีหน้าของซูจื้อเหยาเปลี่ยนไปในพริบตา เธอพุ่งเข้าไปคว้าโทรศัพท์ของไป๋เหมยแล้วฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ตัดสายสนทนานั้นทิ้ง
ไป๋เหมยสะดุ้งตกใจ
พอเห็นสีหน้าและท่าทางของซูจื้อเหยา ก็รีบถามทันที «เหยาเหยา? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ?»
ซูจื้อเหยาหอบหายใจ กลับพูดเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นคืนนี้ไม่ออก
เรื่องทั้งหมดที่ทำให้เธอเสื่อมเสียจนหมดสิ้น