ตอนเดินมาถึงหน้าประตู
เวินซูถึงได้สูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างแรง ก่อนจะยึดต้นสนประดับข้างกายไว้ แล้วก้มตัวหอบหายใจ
ราวกับเพิ่งรอดพ้นจากหายนะมาได้
ความอัดอั้นที่สะสมมานาน ในที่สุดก็ได้ระบายออกเสียที
ความหวาดกลัวว่าจะจมน้ำตาย ซึ่งตามหลอกหลอนเธอทุกวัน พลันมลายหายไปในชั่วพริบตา
เธอกอดใบหย่าไว้แน่น
เมื่อได้ใบหย่ามาแล้ว ลิ่งอี๋ของเธอก็จะไม่ถูกแย่งไปอีก
เรื่องที่เป็นฝันร้ายมานาน ในที่สุดก็คลี่คลายราวเมฆหมอกถูกปัดเป่า
เวินซูแทบหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี
เธอรีบโทรหาฮั่วเยี่ยนที่อยู่ต่างประเทศ
ลืมไปเสียสนิทว่าที่นั่นมีเวลาต่างกัน
เสียงดังอยู่หลายครั้ง
ฮั่วเยี่ยนก็รับสาย
เสียงทุ้มใสของเขาข้ามผ่านระยะทางเกือบครึ่งโลก แว่วเข้ามาในหู «เวินซู? เกิดอะไรขึ้นหรือ»
ทางนั้นเป็นเวลากลางดึกแล้ว เวินซูแทบไม่เคยติดต่อเขา ส่วนใหญ่ก็แค่ส่งข้อความทางเวยซิ่น เธอมักรู้จักกาลเทศะ ไม่อยากรบกวนเขามากเกินไป
พอเห็นเธอโทรมาตอนนี้ เขาก็เดาได้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่
เวินซูเช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างลวก ๆ พยายามประคองเสียงให้มั่นคง «คุณฮั่ว คิดว่าจะกลับประเทศได้เมื่อไหร่คะ»
ฮั่วเยี่ยนตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย «เดือนหน้า รีสอร์ตของตระกูลฮั่วจะเปิดให้บริการ เป็นโครงการใหญ่ที่สุดของตระกูลฮั่วที่ก่อสร้างเสร็จ ฉันจะกลับไปร่วมงานสักครั้ง มีอะไรหรือ»
เวินซูคำนวณเวลา
อีกไม่นานแล้ว
ตอนนี้เธอได้ใบหย่ามาแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นอีก
เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย
สัญญาสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรก็จะมีผล
เวินซูอดไม่ได้ที่จะทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ออกมา เธอพูดว่า «ฉันได้ใบหย่ามาแล้วค่ะ»