เซิ่งเจิงโจวจ้องเวินซูที่อยู่นอกกลุ่มคน
แววตาทั้งคู่ราวกับก่อคลื่นลมอันน่าสะพรึงขึ้นในชั่วพริบตา นิ้วมือที่กำโทรศัพท์ค่อย ๆ เกร็งแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ใบหน้าประณีตแต่ไร้ไออุ่นของเขากลับไม่เผยความรู้สึกใด ๆ ราวกับถูกใครผลักให้ตกลงไปในสระน้ำเย็นยะเยือกฉับพลัน
เขาก้มหน้าลงช้า ๆ
มองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง
เสียงหัวเราะพูดคุยครื้นเครงรอบตัวกลายเป็นเพียงเสียงประกอบอันเลือนราง
ในภาพ เวินซูเปี่ยมประกายแห่งความเป็นแม่ ตอนนั้นเธอไว้ผมยาวประบ่า
ตลอดหลายปีที่รู้จักเวินซู
มีเพียงสองปีเท่านั้นที่เธอไว้ผมยาวประบ่า
เขาถึงขั้นดูออกจากทรงผมของเธอเพียงอย่างเดียวว่าภาพนี้ถ่ายในปีไหน
ท้องใต้ชุดคนไข้เห็นชัดจนไม่อาจมองข้าม เธออยู่ในช่วงสุดท้ายก่อนคลอด
เลื่อนดูภาพถัดไป
บนใบแจ้งอาการวิกฤตจากการเสียเลือดมากที่พร่าเลือนไปบ้างแล้ว ไม่เห็นชื่อญาติที่ลงนามอยู่ในภาพ
“เจิงโจว?” ซูจื้อเหยาเห็นเซิ่งเจิงโจวยืนอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าหลุบตา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเย็นเฉียบที่ยากจะบรรยาย
อวี้เหยี่ยนเว่ยหันมามองด้วย “เป็นอะไรไป? บริษัทมีเรื่องหรือ?”
เพิ่งสิ้นเสียง
ลู่เฟ่ยที่จับตาดูทางเวินซูกับฮั่วเยี่ยนอยู่ก่อนแล้วก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน “ดูเหมือนเวินซูจะรับสินเดิมจากคุณนายกงจริง ๆ นะ?”
ซูจื้อเหยาและอวี้เหยี่ยนเว่ยมองไปทางนั้น
กงซวี่ไม่ติดใจเลยที่ต้องมอบของให้ต่อหน้าผู้คน
เธอมองเวินซูอย่างกระตือรือร้น “เครื่องประดับชุดนี้ตอนนี้ฉันใส่แล้วไม่เข้ากับฉันแล้ว มีแต่สาว ๆ รุ่นใหม่อย่างพวกเธอที่ใส่แล้วสวย”
เวินซูเข้าใจความหมายของกงซวี่
กงซวี่ชอบเธอ
จะเรียกว่าให้ของขวัญก็ไม่ถูกนัก นี่เป็นของสืบทอดตระกูลสำหรับว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคตมากกว่า…
เรื่องที่เธอเข้าใจ
คนฉลาดที่เห็นเหตุการณ์อยู่รอบข้างย่อมเข้าใจเช่นกัน
ชั่วพริบตา
สายตาหลายคู่ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปจับจ้องร่างสูงสง่าของเซิ่งเจิงโจวที่อยู่ด้านข้าง