น้ำเสียงของเขาราบเรียบ
แต่เวินซูกลับฟังออกว่าเขากำลังเยาะเย้ยเธออย่างไม่คิดปิดบัง
เธออยากดึงมือออกจากฝ่ามือเขา
เซิ่งเจิงโจวเผลอกระชับมือ อุ้งมืออุ่นโอบกุมเธอไว้ แต่เพียงไม่กี่วินาที เขาก็คลายมือออกเอง “สวี่จือหรานกับอวี้ซีจะถูกตระกูลอวี้ส่งตัวไป คราวนี้เมื่อเรื่องสำเร็จ ปมในใจระหว่างคุณกับตระกูลอวี้ก็คงคลี่คลายลงได้บ้าง ลิ่งอี๋อยู่กับคุณที่ตระกูลอวี้ นับเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว”
หลังมือของเวินซูยังคงหลงเหลือไออุ่นจากเขา
เธอกำมือแน่น “คุณไม่คิดจะบอกฉันหน่อยเหรอว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ”
สิ่งที่เธอถามไม่ใช่เรื่องที่เขาเล่นงานอวี้ซีอย่างหนัก และไม่ใช่เรื่องที่เขาไม่คิดกลับมาแต่งงานกันใหม่ แต่เป็นเรื่องที่เขารู้แน่ชัดตั้งแต่เมื่อไร รวมถึงการจัดการเรื่องลิ่งอี๋ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคอยระแวดระวังเซิ่งเจิงโจวมาโดยตลอด
แต่สุดท้าย
เซิ่งเจิงโจวกลับเป็นฝ่ายปล่อยมือ
เขาไม่ได้คิดแย่งลูกไปจากเธอ
ถึงขั้นจัดการทุกอย่างไว้ลับ ๆ ตัดความหวังของตระกูลเซิ่ง ทั้งยังทำให้ตระกูลฮั่วตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วนจนไม่มีทางยื่นมือเข้ามายุ่งได้อีก
แม้กระทั่ง...
เขาก็ไม่สนว่าลูกจะใช้นามสกุลอะไร
“คุณไม่อยากให้ลูกกลับไปตระกูลเซิ่ง ฉันเองก็ไม่อยาก คุณกับฉันต่างก็รู้ดีว่าตระกูลเซิ่งไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ ไม่เหมาะกับการเติบโตของเด็ก ลิ่งอี๋เป็นลูกสาวของฉัน เรื่องสายเลือดเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ไม่ว่าจะใช้นามสกุลอะไร เธอก็เป็นลูกสาวฉันอยู่ดี”
เซิ่งเจิงโจวมองเธอ “ลูกของคุณกับฉัน คือหลักฐานว่าฉันเคยมีตัวตน”
เวินซูขมวดคิ้ว “เซิ่งเจิงโจว คุณนี่มั่นใจในตัวเองจริง ๆ”
มั่นใจจนหลายเรื่องไม่ใส่ใจเลยสักนิด