ทันทีที่ลงจากรถ
อวี้ซีก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหาเธอ
พลางคล้องแขนเวินซูอย่างสนิทสนม “คุณย่าบอกว่าวันนี้พี่จะมา ฉันก็เลยออกมารอ ที่นี่กว้างมาก ให้ฉันพาพี่เดินชมบ้านเราดีไหม?”
เวินซูก้มมองมือของเด็กสาวที่คล้องแขนตน
ไม่ได้พูดอะไร
อวี้ซียิ้มแย้มอยู่ตลอด ก่อนจะชี้ไปตามทิศต่าง ๆ แล้วแนะนำทีละแห่ง “บ้านเรามีพื้นที่ประมาณ 23,000 ตารางเมตร ทางตะวันออกมีทะเลสาบที่ขุดขึ้นมาเอง ด้านหน้าตรงนี้เป็นสวนภูมิทัศน์ ส่วนทางตะวันตกมีสนามเทนนิส มีอาคารหลักหนึ่งหลัง แล้วก็มีอาคารรองอีกหลายหลังอยู่ละแวกนี้ เอาไว้ให้พวกรุ่นน้องมาพักกัน”
พูดจบ
เธอก็มองเวินซูด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง “ถ้าพี่ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ พี่มาอยู่ตึกเดียวกับฉันได้นะ ถ้าพี่เต็มใจ อยู่ตรงอาคารรองนั่นแหละ”
เวินซูไม่คิดว่าอวี้ซีจะชวนเธอ
แต่เรื่องโอนกรรมสิทธิ์ คนในตระกูลอวี้คงยังรู้กันไม่มาก อวี้ซีจึงคิดเพียงว่าเธอจะย้ายกลับมา เลยตั้งใจมาชวนให้เธอได้ใกล้ชิดกัน
“ท่านประธานเหอล่ะ?” เธอไม่ได้ตอบรับ กลับถามขึ้นมา
อวี้ซีตอบว่า “เหมือนว่าคนของคุณย่าทำงานวิจัยพลาดไปนิดหน่อย ตอนนี้กำลังประชุมออนไลน์อยู่ค่ะ คุณย่าโมโหพวกนักศึกษาลูกน้องมากเลย”
ความสามารถของเหอหว่านอินยิ่งสูง ภาระรับผิดชอบก็ยิ่งมาก
คนข้างล่างต่างต้องพึ่งให้เธอเป็นผู้นำ เวินซูจึงไม่รู้สึกแปลกใจ
“งั้นไปดูที่พักของฉันก่อนดีไหม?” อวี้ซีเอ่ยชวน
เวินซูคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
ถึงอย่างไรตอนนี้ เมื่อเทียบกับอวี้ซีแล้ว เธอก็ดูเหมือนเป็น “แขก” มากกว่า