เวินซูรู้สึกเจ็บคออยู่บ้าง
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางเธอจากการพูดจาเหน็บแนม
เซิ่งเจิงโจวแค่ตำหนิเธอว่า “ไม่เลือก” เอาเสียเลย คบหาได้กับทุกคน
เขาจะคิดอย่างไร สำหรับเธอแล้วไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญคือ เธอต้องได้ใบหย่า
เพื่อสิ่งนี้ เธอยอมจ่ายได้ทุกอย่าง
เบื้องหลังยังมีเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูลิ่งอี๋รออยู่ เธอไม่มีอะไรที่ต้องห่วงอีกแล้ว
ความดื้อรั้นไม่ยอมเปลี่ยนใจของเวินซูที่พร้อมทิ่มแทงคนอื่นนั้นชัดเจนเกินไป เซิ่งเจิงโจวจึงมองเธอเงียบ ๆ และเห็นความยึดมั่นที่เธอมีต่อใบหย่า
ความเร่งร้อนที่พร้อมแลกทุกสิ่ง
สีหน้าของเซิ่งเจิงโจวไม่เปลี่ยน เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น “พักผ่อนเถอะ”
เขาไม่เถียงกับเธอ
เวินซูไม่ได้แปลกใจ
พวกเขายังคงเป็นเหมือนเมื่อก่อน เถียงกันไม่ขึ้นสักที
ทุกครั้งที่อารมณ์ของเธอถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด เผยเขี้ยวเล็บออกมา อยากระบายให้สาแก่ใจ เซิ่งเจิงโจวก็มักจะยุติ “สงครามคุกรุ่น” อย่างง่ายดาย
ความ “ไม่ถือสา” ของเขากดทับสงครามครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ที่จริงนั่นไม่ใช่การไม่ถือสา หากเป็นการเพิกเฉยและเย็นชาใส่
เวินซูไม่สนใจเขาอีก
เธอหลับตาพักฟื้น
เกือบสี่ทุ่มแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งได้รับข่าว จึงรีบร้อนมาถึง
เซิ่งเจิงโจวยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน สีหน้าดูไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนหอบ “นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะทำ ทำไมถึงลงมือกับเขาได้?”
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้จักนิสัยของเซิ่งเจิงโจวดี เขาเป็นคนไม่แยแสสิ่งใดที่สุด
ในสายตาเขาไม่เคยมีใครหรือเรื่องใดอยู่เลย แล้วทำไมถึงถึงขั้นลงมือซ้อมคนจนปางตายได้?
ยิ่งไปกว่านั้น
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เซิ่งเจิงโจวกับเวินซูมีความผูกพันอะไรกันเสียที่ไหน