เมื่อครู่เธอไม่ได้ป่าวประกาศเรื่องนี้จริง ๆ
ไม่คิดเลยว่าซูจื้อเหยาจะเป็นฝ่ายบอกเธอเองว่ากำลังจะไปสอบสัมภาษณ์
เวินซูอดยิ้มไม่ได้
ถ้าซูจื้อเหยารู้ว่าคนที่เธอเพิ่งดูถูกอย่างไม่เหลือทางลง คืออาจารย์ผู้สัมภาษณ์ของตัวเอง แล้วจะทำหน้ายังไงนะ?
เธอรู้ว่าที่ซูจื้อเหยาบอกว่าจะไปสัมภาษณ์ที่มหาวิทยาลัยจิงต้า ก็เพื่ออวดดี
น่าเสียดายที่ซูจื้อเหยาเลือกอวดผิดคน
ทั้งคู่ตกลงราคาต่อหน่วยกันไม่ได้
เวินซูไม่ได้ฝืนใจ
อย่างไรเสีย ซูจื้อเหยาก็เป็นเพียงหนึ่งในผู้ถือหุ้นเท่านั้น หลังจากนี้หมิงซินยังต้องหารือกันภายในอีกที
ภาคที่สองคงยังไม่เปิดตัวเร็ว ๆ นี้ ยังไม่ถึงขั้นต้องรีบร้อนขนาดนั้น
เธอเดินไปพลางตอบข้อความเผยเสียนไปพลาง: 【ได้ ไม่มีปัญหา】
พอออกมา เธอก็พบว่าซูจื้อเหยายังไม่ไป กำลังคุยกับพนักงานหมิงซินหลายคนอยู่หน้าประตู ผู้หญิงสองสามคนมองซูจื้อเหยาด้วยแววตาอิจฉา แล้วพูดว่า “คุณกับประธานเซิ่งรักกันดีจัง ไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันมาด้วยเหรอคะ?”
เวินซูทำเป็นไม่ได้ยิน
เธอเดินไปยืนรอรถอยู่ไม่ไกล
หางตาของซูจื้อเหยาเหลือบเห็นเวินซู
“ใช่ค่ะ เจิงโจวตามใจฉันมาตลอด ถ้ามีเวลาก็จะพยายามอยู่เป็นเพื่อนฉันให้มากที่สุด ส่วนคนอื่นหรือเรื่องอื่น ๆ สำหรับเขาแล้วค่อยว่ากันทีหลังทั้งนั้น”
คำพูดนั้นเรียกเสียงอุทานชื่นชมขึ้นมาเป็นระลอก
คนหนึ่งมองหน้าจอโทรศัพท์ของซูจื้อเหยา “นี่รูปคู่คุณกับประธานเซิ่งเหรอคะ? กำลังกอดกันอยู่หรือเปล่า หรือว่า...”
น้ำเสียงของคนพูดเริ่มคลุมเครือ
คนข้าง ๆ ต่างพากันมองตาม
แล้วรีบพูดว่า “ดูแวบเดียวก็รู้ว่าถ่ายตอนกำลังหวานกันอยู่เลย ข่าวเกี่ยวกับประธานเซิ่งเมื่อสองวันก่อน คนนั้นก็คือคุณใช่ไหมคะ?”