โซฟายุบลง
จูเฉวี่ยทั้งตัวถูกกดลงบนนั้น เครื่องแบบทหารสีแดงเข้มตึงแน่น ขายาวออกแรงโดยสัญชาตญาณ เอวและแผ่นหลังบิดตัว พยายามจะพลิกตัวขึ้น
แต่ทันทีที่เธอเริ่มเดินกำลังภายใน สีหน้าก็เปลี่ยนไป
พลังที่ปกติควบคุมได้ดั่งอวัยวะในร่างกาย คราวนี้กลับชนเข้ากับกำแพงทองแดงเหล็กกล้า เส้นลมปราณเพิ่งจะปั่นป่วน พลังปราณอันทรงพลานุภาพก็กดลงมาจากฝ่ามือของลู่เฉิน ไหลจากบ่าและหลังไปตลอดจนตรึงร่างทั้งสี่ extremities
หึ่ง!
จูเฉวี่ยรู้สึกได้เพียงร่างชาไปทั้งตัว ตันเถียนถูกมืออันมองไม่เห็นกำไว้แน่น กำลังภายในที่เคยพลุ่งพล่านเงียบหายไปในทันใด
ถูกผนึกแล้ว
ระดับพลังของนาง ถูกผนึกอย่างรุนแรง!
จูเฉวี่ยเบิกตากว้าง
นางเป็นใคร?
จอมทัพหญิงแห่งเขตสงครามเจียงหนาน หนึ่งในสี่จอมทัพใหญ่แห่งต้าฮุ่ย วัยยังน้อยก็ก้าวสู่ยอดขั้นแตกสลาย ผ่านศึกมรณะมานับครั้งไม่ถ้วน โจรร้ายนอกแดน ผู้แข็งแกร่งข้ามทะเล นักโทษกระหายเลือด นางสังหารมาแล้วนับไม่ถ้วน
แต่ตอนนี้ แม้แต่จะหลุดจากมือของลู่เฉินก็ยังทำไม่ได้
ไม่ใช่แพ้ไม่กี่กระบวนท่า แต่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อต้าน
"ปล่อยฉัน!"
จูเฉวี่ยกัดฟัน "ลู่เฉิน เจ้ากล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับฉัน?"
"กล้า?"
ลู่เฉินใช้มือเดียวค้ำเธอไว้ สีหน้าเรียบเฉย "เจ้ายกทัพมาบุกตระกูลหลิน ถือเอกสารหมั้นมาทำหน้านิ่งใส่หน้าข้า แล้วยังลงมือก่อนอีก ตอนนี้มาถามว่าข้ากล้าไหม ไม่เห็นขำตรงไหน?"
"ข้าคือจอมทัพจูเฉวี่ย!"
"แล้วอย่างไร?"
ลู่เฉินมองนาง น้ำเสียงไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย "ในที่ของข้า สองคำว่าจอมทัพ ข่มขู่ใครไม่ได้หรอก"