ประตูศิลาแสงริบหรี่เปิดออก
บรรดาศิษย์ทุกคนที่อยู่ในแดนลับต่างรู้สึกถึงเสียงเรียก
เมื่อผู้คนหายตัวไปจากที่เดิมทีละคน ทุกคนก็รู้ว่าการฝึกฝนสิ้นสุดลงแล้ว เยี่ยวั่นวั่นเดินมุ่งหน้าไปทางไป๋เจี่ยนและพวกพ้อง หลังของเด็กสาวตั้งตรง ไม่หันกลับไปมอง
แม้ว่าสถานที่ที่โต้วหมิงอยู่จะกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
แม้ว่าจะมีเสียงเรียกจากด้านหลัง
“ศิษย์... น้อง...”
เยี่ยวั่นวั่นก็ยังไม่หันกลับไป นางรู้ว่าใครเป็นคนเรียก
จี้ฉางหวยเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างยากลำบาก
แต่เยี่ยวั่นวั่นไม่สนใจอีกแล้ว
นางไม่จำเป็นต้องเป็นศิษย์น้องเล็กของพวกเขาอีกต่อไป
เยี่ยวั่นวั่นเดินทีละก้าวไปหาไป๋เจี่ยนและพวกพ้อง ยื่นมือออกมา “พวกเราไปกันเถิด”
ไป๋เจี่ยน ฟางเฮ่ออัน และหลี่ว่านจือ ต่างมองดูนาง
ใบหน้าของเด็กสาวค่อนข้างซีด
แต่หลายคนไม่กล้าถามไถ่สถานการณ์ของเยี่ยวั่นวั่น ณ ที่นี้ ทั้งสามคนคว้ามือของเด็กสาวไว้ ฟางเฮ่ออันยังไม่ลืมที่จะกระชากเสิ่นหนันโจวเข้ามาด้วย
ห้าคนรวมตัวกัน รู้สึกถึงเสียงเรียก แล้วก็หายตัวไปจากที่เดิมพร้อมกัน
กลับออกมาอีกครั้ง
อยู่ที่ตีนเขาม่งเจ๋อ
บรรดาศิษย์หนุ่มสาวทั้งหมดที่ออกจากแดนลับล้วนอยู่ที่นี่ ทุกคนมองเยี่ยวั่นวั่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ และยังมีเสียงซุบซิบนินทา
“นั่นนางนี่แหละ ที่ควักเอาแก่นทองคำของศิษย์น้องเล็กสำนักไร้เทียมทานออกมา แล้วยังทำให้ศิษย์พี่โต้วบาดเจ็บสาหัสอีก”
“ข้าเพิ่งเห็นคุณชายจี้และพวกออกมาเหมือนกัน ครั้งนี้สำนักไร้เทียมทานมาสามศิษย์ ล้วนบาดเจ็บสาหัสทั้งหมด คนหนึ่งถูกทำลายพลัง พวกเขาไม่มีทางยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่”