จี้ฉางหวยร่อแร่ แม้ยังมีลมหายใจ แต่พลังวิญญาณในร่างกลับพลันแตกซ่าน
สภาพเช่นนี้ เยี่ยเชี่ยนคุ้นเคยเป็นอย่างดี
นี่คือการสลายพลัง!
ต้นกำเนิดของเขาได้รับบาดเจ็บ
เยี่ยเชี่ยนแทบจะร่ำไห้ออกมา จี้ฉางหวยเป็นถึงขั้นแก่นทองคำปรีชาญาณสมบูรณ์ หากไม่ใช่เพราะติดตามนางมาเก็บผลึกตัน ป่านนี้เขาคงปิดด่านอยู่ ณ ยอดเขาชิงอวิ๋นเพื่อทะลวงสู่ขั้นหยวนอิงแล้ว
เป็นเพราะนางต้องการออกมา เขาจึงติดตามนางมา
แต่ตอนนี้…
ทำอย่างไรดี
เสียงสะอื้นของเยี่ยเชี่ยนขาดห้วง
เมื่อมองดูโต้วหมิงก็พบว่าร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล พลังธาตุดินที่เดิมทีหนาแน่นที่สุดกลับพลันไม่มั่นคง ถึงขั้นที่กำแพงดินเบื้องหน้าที่ขวางหมอกพิษอยู่ก็กำลังสลายตัว
เมื่อเห็นหมอกพิษกำลังจะถาโถมเข้ามา เยี่ยเชี่ยนปาดน้ำตาพลางพยายามลากทั้งสองขึ้นมา นางเรียกสมบัติเวหาออกมา แล้วลากทั้งสองขึ้นไป
ไม่กล้าบินสูง ทำได้เพียงบินต่ำ
ถึงกระนั้น สมบัติเวหาที่ปกติมั่นคงกลับโคลงเคลง นี่คือสัญญาณว่าธาตุฟ้าดินไม่เสถียร
แต่เยี่ยเชี่ยนไม่กล้าหยุด
ผืนป่านี้ถูกกำแพงต้นไม้พิษนั่นปนเปื้อนไปหมดแล้ว
เพียงสัมผัสสิ่งนั้น ต้นไม้อื่นก็จะถูกกลืนกลายเป็นพิษร้ายใหม่ แล้วกัดกร่อนพวกเขาอย่างต่อเนื่อง แม้แต่พลังวิญญาณก็ต้านไม่อยู่
พวกเขาไม่เคยพบเห็นพิษร้ายแรงเช่นนี้มาก่อน
ไม่เคยเลย
ทว่าฟางเฮ่ออันผู้เป็นต้นเรื่องกลับหนีไปแล้ว
เยี่ยเชี่ยนยกมือเช็ดน้ำตา หันมองจี้ฉางหวยกับโต้วหมิงที่นอนอยู่บนสมบัติเวหา เต็มหัวใจมีแต่ความหวาดกลัว “ทำอย่างไรดี ข้าควรทำอย่างไร”
โต้วหมิงเห็นความหวาดกลัวของเยี่ยเชี่ยน
เขาเอ่ยเสียงแหบ “ศิษย์น้องเล็ก จงบดป้ายหยกสื่อสารเรียกคนมา”