วินาทีที่เยี่ยวั่นวั่นล้มลง หลี่ว่านจือกับฟางเฮ่ออันก็พุ่งพรวดออกมา พร้อมกับไป๋เจี่ยนที่มาล้อมตัวเยี่ยวั่นวั่นด้วยความร้อนใจ
ฟางเฮ่ออันเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบตบศีรษะตัวเอง พูดอย่างร้อนรนว่า “ยา ข้ามียา นั่นล้วนเป็นยาที่อาจารย์หลอมขึ้น ศิษย์น้องเล็ก รีบทานเร็วเข้า”
เขาหยิบออกมาด้วยท่าทางลนลาน
เยี่ยวั่นวั่นยิ้มจาง ๆ “ศิษย์พี่ ไม่เป็นไร ข้าแค่เหนื่อยเท่านั้น พวกท่านให้ข้านั่งพักสักครู่ก็พอ”
หลี่ว่านจือโกรธจนแทบคลั่ง “หน้าเจ้ายังซีดยิ่งกว่าเสื้อผ้าข้าอีก แล้วบอกว่าแค่เหนื่อย ข้าไม่เคยเห็นใครเหนื่อยจนมีสภาพเหมือนเจ้าเช่นนี้”
เสิ่นหนันโจวไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว กวาดตามองรอบทิศ สุดท้ายหาที่ว่างสะอาดผืนหนึ่ง อุ้มเยี่ยวั่นวั่นไป นั่งพิงโคนต้นไม้
เยี่ยวั่นวั่นสัมผัสได้ว่ามือของเขากำลังสั่น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ?”
เสิ่นหนันโจวส่ายหน้า
ด้วยร่างกายของเขา คนธรรมดาจะทำร้ายเขาได้จริงหรือ แต่นั่นก็เป็นเพราะเหตุผลบางประการ เขาไม่สามารถใช้พลังแท้จริงได้ มิเช่นนั้น เขาก็คงต้องจากไปแล้ว
แต่ก็เพราะใช้ไม่ได้นั่นเอง…
จึงปล่อยให้นางบุกอยู่หน้าสุดเพียงลำพัง
เยี่ยวั่นวั่นเหมือนจะคาดเดาอะไรได้บ้าง นางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องใส่ใจหรอก ก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ?” ทุกสมรภูมิเซียนมาร นางก็เป็นคนนำหน้าอยู่เสมอ
เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาสั่ง
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร นางก็คือผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา
แม้ตอนนี้จะไม่ได้เป็นแล้ว แต่นิสัยเคยชินนี่มันน่ากลัวนัก ชั่วเวลาสั้น ๆ ยังแก้ไขไม่ทัน
เสิ่นหนันโจวเม้มริมฝีปาก
ไม่…
ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
หลี่ว่านจือร้อนใจ “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าห่วงแค่ตัวเจ้าเองก็พอแล้ว ยังจะมาใส่ใจเขาทำไม ไหนจะเมื่อก่อน? ตอนนี้ไม่ใช่สำนักไร้เทียมทานแล้ว ตอนนี้เจ้าคือศิษย์น้องเล็กของสำนักเทียนอีของเรา ทุกเรื่องเจ้าอย่าฝืนเด็ดขาด มีเรื่องอะไรก็ให้พวกพี่ชายออกหน้า ศิษย์พี่ไม่ได้ก็ยังมีท่านอาจารย์ลุงออกให้ เจ้าจะฝืนไปทำไม รีบทานยาเร็ว!”