"ขุดๆ ขุดในถังขยะใบใหญ่ ๆ…"
"อวี้เฟินเอ๋ย อวี้เฟิน ทำไมให้พี่เปียวเสียใจนัก…"
ร่างน้อย ๆ ตัวหนึ่ง ก้นโด่เด่ ก้มหน้าลงไปคุ้ยเขี่ยอะไรอยู่ในถังขยะ
ปากเล็ก ๆ ก็ฮัมเพลงพลางไปด้วย
ขวดพลาสติก เศษกระดาษแข็ง…
ชิ้นส่วนฮาร์ดแวร์ที่ถูกทิ้ง ล้วนเป็นสมบัติของเธอทั้งนั้น
ครู่หนึ่ง เธอก็ลากกระสอบที่ใหญ่กว่าตัวเธอถึง一圈 ขึ้นไปวางบนจักรยานคันเก่า ๆ ที่ทั้งผุทั้งครึน ปั่นแล้วยังดังเอี๊ยดอ๊าดของเธอ
ถีบจักรยานคันเล็กไปข้างหน้า เจอทางลาดก็ลุกขึ้นยืน ก้นโด่เด่ ออกแรงถีบอย่างสุดชีวิต
"หยูหยู ย่ามีเศษกระดาษแข็งอยู่ด้วย หนูเอาหรือเปล่า?"
"หยูหยู ย่าทำหมูแดงเผื่อไว้จานหนึ่ง หนูเอากลับไปกินนะ"
"หยูหยู …"
ใบหน้าน้อย ๆ ที่มอมแมมของหยูหยูเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ตอบด้วยเสียงอ่อนหวานน่ารักว่า
"หนูเอาได้จ้า ขอบคุณป้าลิวจ้า"
"ว้าว หมูแดงที่ป้าลี่ทำอร่อยที่สุดเลย หยูหยูชอบป้าลี่ที่สุดดดดเลยยย"
พอขายของเก่าเสร็จ หยูหยูก็ช่วยป้าลิวเอาผ้าป้ายหน้าร้านมาเช็ดให้สะอาด
แล้วก็ช่วยป้าลี่กวาดหน้าร้านจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะอุ้มหมูแดงที่ป้าลี่ให้ไว้กลับบ้าน
"เอี๊ยดดด——"
หยูหยูเขย่งปลายเท้า ใช้กุญแจที่ห้อยคออยู่ไขกลอนประตู
ประตูไม้เก่า ๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
"ย่า ข้าหนูกลับมาแล้วจ้า"
หยูหยูวางหมูแดงลงบนโต๊ะ แล้วปีนขึ้นเก้าอี้ตัวเล็กเพื่อล้างมือให้สะอาด
จากนั้นก็ไปหยิบถ้วยตะเกียบสองคู่มาจากห้องครัว วางบนโต๊ะ แล้วยิ้มตาโค้งใส่รูปถ่ายขาวดำของคุณยายแก่ ๆ คนหนึ่งบนผนัง
"ย่า หมูแดงที่ป้าลี่ทำอร่อยที่สุดแล้ว ย่าลองชิมดูสิจ๊ะ!"
หยูหยูตักหมูแดงใส่ชามของคุณยายก่อน แล้วค่อยตักให้ตัวเอง
ดวงวิญญาณของคุณยายโจวที่จากไปเมื่อเดือนก่อน ลอยอยู่กลางอากาศ สีหน้าอัดแน่นไปด้วยความเวทนา:
"หยูหยู อย่าเพิ่งตักให้ย่าเลย ย่ากินไม่ได้ หนูกำลังอยู่ในวัยที่กำลังโต กินเยอะ ๆ จะได้มีแรง"
หยูหยูส่ายหน้า ดื้อรั้นพูดว่า "ย่ากิน กินเนื้อ ๆ จะได้ไม่ป่วยไข้"
คุณยายโจวรู้สึกซาบซึ้งจนดวงตาผีแดงก่ำ น้ำตาเลือดสองสายไหลรินอาบแก้ม
"ย่าอย่าร้องไห้นะ หยูหยูเป็นเด็กดีจ้า" หยูหยูพูดด้วยเสียงอ่อนหวานน่ารัก
พอ吃完饭 หยูหยูก็หิ้วกระสอบใบเล็ก ๆ ของเธอออกจากบ้านอีกครั้ง
ที่ตลาดนัดกลางคืนใกล้ ๆ บ้าน ในฤดูร้อนจะครึกครื้นมาก
คืนหนึ่งเธอสามารถเก็บขวดพลาสติกได้ตั้งเยอะตั้งแยะ
วันนี้หยูหยูก็เหมือนกับทุกวัน
เก็บขวดพลาสติกได้เต็มกระสอบใหญ่ แล้วก็หิ้วกลับบ้าน
พอจะถึงบ้าน เธอได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังมาจากข้างถังขยะ
เป็นลูกหมาน้อยหรือเปล่านะ?
ตาหยูหยูเป็นประกาย ก้าวขาสั้น ๆ ไปทางถังขยะ
ว้าว ไม่ใช่ลูกหมาน้อยซะหน่อย เป็นลุงตัวโตต่างหาก!
"ลุงคะ ลุงอยากเป็นพ่อของหยูหยูไหมจ๊ะ?"
หยูหยูย่อตัวลงข้าง ๆ ลุงตัวโต แล้วยื่นมือไปจ๊ะที่แก้มของลุงพลางถาม
ชายที่หมดสติไม่มีการตอบสนองใด ๆ
หยูหยูตบมือเล็ก ๆ ปัง! พลางพูดว่า "ลุงไม่พูดก็แสดงว่าตกลงแล้วนะคะ ต่อไปนี้ลุงก็เป็นพ่อของหยูหยูแล้วจ้า!"
ย่าบอกว่า หยูหยูเป็นหลานสาวที่ย่าเก็บมาเลี้ยง
งั้นลุงคนนี้ก็เป็นพ่อที่หยูหยูเก็บมาเองสิจ๊ะ
อิอิ ต่อไปนี้หยูหยูก็มีพ่อแล้ว
หยูหยูจับข้อเท้าของชายคนนั้น แล้วลากเหมือนลากกระสอบ กลับบ้าน
"หยูหยู เขาเป็นใคร ทำไมหนูถึงพาคนแปลกหน้ากลับบ้านได้ล่ะ?"
คุณยายโจวเห็นหยูหยูลากผู้ชายแปลกหน้ากลับมา ความยึดติดจนแทบจะแตกสลาย
หยูหยูตบหน้าอกเล็ก ๆ ของตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ อวดคุณยายว่า "ย่า นี่คือพ่อที่หยูหยูเก็บมาให้ตัวเองจ้ะ หยูหยูเก่งไหมล่ะ?"
มองดูหยูหยูที่ยิ้มตาโค้งอยู่ตรงหน้า คำตำหนิที่คุณยายโจวจะพูดถึงปากก็พูดไม่ออกสักคำ
หยูหยูเป็นเด็กที่คุณยายโจวเก็บมาจากกลางหิมะ เมื่อคืนวันตรุษจีน เมื่อครึ่งปีก่อน
ตอนนั้นหยูหยูทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เหลือลมหายใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
คุณยายโจวใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มี เพื่อดึงชีวิตของหยูหยูกลับมาจากเงื้อมมือยมทูต
เธอเคยคิดจะส่งหยูหยูกลับบ้าน
แต่หยูหยูบอกว่า พ่อกับแม่ของเธอไม่ต้องการเธอแล้ว
บาดแผลบนตัวของหยูหยู ก็เป็นฝีมือของพ่อแม่เธอเอง
ดังนั้น ต่อให้คุณยายโจวตายไปแล้ว ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องให้หยูหยูไปหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอเลย
"ย่า หยูหยูมีพ่อแล้ว ย่าไปเกิดใหม่ได้อย่างสบายใจแล้วจ้า!" หยูหยูพูดเสียงนุ่มนวล
ถ้าย่าไม่ไป อีกเดี๋ยวลุงใจร้ายสองคนนั้นก็จะเอาโซ่เหล็กมาล่ามคอย่าแล้วล่ะ
โซ่เหล็กล่ามคอไว้มันเจ็บมาก หยูหยูไม่อยากให้ย่าต้องเจ็บปวด
คุณยายโจวน้ำตาเลือดไหลอาบแก้ม พูดเสียงสั่นเครือ "โอเค ย่าเชื่อฟังหยูหยูก็ได้"
"หยูหยู พ่อคนใหม่ของหนูบาดเจ็บ หนูยังจำได้ไหมว่าตาปู่หลี่สอนหนูวิธีรักษาแผลไว้อย่างไร?"
คุณยายโจวเป็นเพียงดวงวิญญาณที่ยึดติด ไม่สามารถแตะต้องสิ่งของได้ ทำได้เพียงให้หยูหยูวัยสี่ขวบลงมือเอง
หยูหยูพยักหน้าเล็ก ๆ "หนูจำได้จ้ะ ต้องทำแบบนี้นะ แบบนี้ ๆ…"
พูดพลาง หยูหยูก็หยิบกล่องเหล็กขึ้นสนิมเล็กน้อยออกมาจากตู้
เธอตักน้ำมาหนึ่งอ่าง ใช้ผ้าขนหนูเช็ดทำความสะอาดบาดแผลบนตัวผู้ชายให้เรียบร้อย
จากนั้น ก็ทายา แล้วพันแผลให้
เจอแผลที่ใหญ่หน่อย เธอก็ใช้เข็มเย็บแผลให้
ตาปู่หลี่บอกว่า นี่คือเข็มเย็บแผลความงาม จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นจ้า
บนตัวผู้ชายคนนั้นมีบาดแผลเล็กใหญ่กว่าสิบแห่ง
โดยเฉพาะขาทั้งสองข้างของเขา กล้ามเนื้อลีบและผิดรูปไปหมด
บนใบหน้าก็มีร่องรอยถูกไฟลวกอยู่เป็นแผ่น
หยูหยูจัดการบาดแผลให้เขาเสร็จ ก็เหนื่อยจนเผลอหลับไปข้างเตียง
"น้ำ…น้ำ…"
กู้เฟิงรู้สึกกระหายน้ำกลางดึก พอส่งเสียงเรียกออกมา ก็มีคนป้อนน้ำให้ถึงปากทันที
น้ำเย็นครึ่งแก้วเข้าลำคอ สติของกู้เฟิงก็ค่อย ๆ กลับคืนมา
ที่นี่ที่ไหน?
เขาน่ะเหรอ ควรจะตายอยู่ในกองขยะ เน่าเปื่อยไปแล้วไม่ใช่หรือ?
"พ่อคะ พ่อตื่นแล้วเหรอ? พ่อยังกระหายน้ำอยู่ไหม? อยากดื่มน้ำอีกรึเปล่าคะ?"
ทันใดนั้น ก็มีเสียงเล็ก ๆ นุ่มนวลดังมาจากข้างหู
กู้เฟิงหันหน้าไป ก็เห็นร่างน้อย ๆ ตัวหนึ่งยืนอยู่ข้างเตียง ดวงตากลมโตเปียกใส จ้องมองเขานิ่งไม่กะพริบ
พ่อ?
กู้เฟิงตะลึง เด็กน้อยนี่มาจากไหน?
"ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ"
เสียงของกู้เฟิงแหบพร่า เจ็บคอราวกับกลืนใบมีดเข้าไป
หยูหยูส่ายหน้า "พ่อก็คือพ่อของหยูหยูไงล่ะ"
กู้เฟิงขมวดคิ้ว คิดในใจ เด็กน้อยคนนี้จะเป็นคนโง่หรือเปล่านะ?
เขาคาดว่า คงจะเป็นครอบครัวของเด็กน้อยคนนี้ที่ช่วยเขาไว้
เขาจึงถาม "ผู้ใหญ่ในบ้านเธอล่ะ?"
หยูหยูชี้ไปที่รูปถ่ายขาวดำของคุณยายบนผนังแล้วพูด "ย่าไงล่ะ"
กู้เฟิงขมวดคิ้ว "ผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ในบ้านเธอล่ะ?"
"มีแค่ย่ากับหยูหยูเท่านั้นแหละ" หยูหยูชี้ไปที่รูปของคุณยายในรูปถ่าย แล้วก็ชี้มาที่ตัวเอง
จากนั้น ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขย่งเท้า ยิ้มตาโค้ง ชี้ไปที่กู้เฟิง แล้วพูด "พ่อไงล่ะ"
"ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ" กู้เฟิงปฏิเสธอีกครั้ง
หยูหยูส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น ยื่นมือไปจ๊ะที่แก้มกู้เฟิงสองที พลางพูด "เป็นพ่ออยู่แล้ว เป็นพ่อที่หยูหยูเก็บมาได้ต่างหาก หยูหยูเก่งสุด ๆ!"
เธอยังชูนิ้วโป้งให้ตัวเองอีกต่างหาก
กู้เฟิงเข้าใจแล้ว
ความหมายของเด็กน้อยคนนี้ก็คือ เขาเป็นพ่อที่เธอเก็บมาเอง
"ฉันไม่ใช่พ่อของเ...เจ็บ!"
กู้เฟิงพูดยังไม่ทันจบ มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งก็ตบลงบนแผลของเขาเข้าอย่างจัง เจ็บจนเขาต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ส่วนต้นเหตุของเรื่อง กลับเอามือปิดหูไว้ พลางบ่นเสียงอู้อี้ "ไม่ฟัง ๆ คนบ้าพูดอะไรก็ไม่ฟัง…"
กู้เฟิง: ...