"ว้า อร่อยมากเลย!"
"อันนี้รสสตรอว์เบอร์รีก็อร่อยเหมือนกัน"
"อย่ารีบ อีกหน่อยก็ได้กิน เจ้าตัวน้อยนี่ก็ได้กิน"
หยูหยูเดินออกจากข้างกายกู้เฟิง ตรงไปยังเค้กน้อยโดยตรง
ในงานเลี้ยงวันเกิดตระกูลเฮ่อ มีเค้กและของหวานหลากหลายชนิดวางเรียงราย
หยูหยูเหมือนหนูน้อยที่ตกลงไปในข้องข้าวสาร กินอย่างมีความสุขสุด ๆ
"นี่ แกเป็นหมูหรือไง กินได้ขนาดนี้"
หยูหยูกำลังกินอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็มีคนมาผลักเธอ一下
หยูหยูถอยหลังสองก้าว
เฮ้อ ดีนะ เค้กน้อยไม่ร่วง
หยูหยูถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"แกต้องขอโทษฉัน!"
หยูหยูพูดกับเด็กผู้ชายตัวสูงกว่าเธอหัวหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า
เด็กผู้ชายคนนั้นกับเพื่อน ๆ ข้างกายหัวเราะกันท้องแข็ง
"ให้ฉันขอโทษ? ฮ่า ๆ ๆ... หมูไม่เคยกว้างขวางแบบนี้ ยังกล้าให้คุณชายน้อยขอโทษอีก!"
เพื่อน ๆ ของเด็กผู้ชายคนนั้นก็หัวเราะตามไปด้วย
ถ้าเป็นเด็กคนอื่น ๆ ตอนนี้คงจะตกใจกลัวไปแล้ว
แต่หยูหยูไม่กลัวแม้แต่น้อย
ตอนนี้เธอเป็นหยูหยูที่มีคุณพ่อแล้ว
ไม่ใช่เด็กน่าสงสารที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป
คุณพ่อบอกแล้ว คนที่มารังแกเธอล้วนเป็นคนไม่ดี
คนไม่ดีต้องต่อย!
หยูหยูกินเค้กน้อยในมือเรียบร้อยในสองสามคำ ครีมยังเลอะอยู่ที่มุมปาก
แก้มเธอป่อง ๆ คว้าตัวเด็กผู้ชายที่ด่าเธอว่าเป็นหมูแล้วชกหนึ่งหมัด
หยูหยูตาประกอบมือไว คว้าเค้กน้อยชิ้นหนึ่งยัดเข้าไปในปากเด็กผู้ชายคนนั้น
เธอชกเข้าที่ท้องเขา แล้วก็ลากคนไปยัดใต้โต๊ะอย่างคล่องแคล่ว
หนึ่ง สอง สาม...
หยูหยูทำแบบเดิมซ้ำ ๆ จับเด็กผู้ชายคนนั้นกับเพื่อน ๆ ของเขาทั้งหมด อุดปากด้วยเค้กน้อย แล้วลากไปใต้โต๊ะเพื่อชกทีละคน
ไม่กี่นาทีต่อมา หยูหยูยิ้มตาหยี ๆ โผล่ออกมาจากใต้โต๊ะ
"อวี้เฟินเอ๋ย อวี้เฟิน นายทำให้พี่เปียวเสียใจจริง ๆ..."
หยูหยูที่ได้กินเค้กน้อยและยังได้ชกคนไม่ดีอีก อารมณ์ดีสุด ๆ ฮัมเพลงแล้วจะไปหาคุณพ่อ
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว ก็มีคนมาขวางไว้
"คุณหนูน้อย ผมคือบอดี้การ์ดที่คุณกู้ส่งมาคุ้มครองคุณหนูน้อย ชื่อหลัวหมิง"
ชายคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูเป็นคนเข้ากับคนง่าย ขวางหยูหยูไว้แล้วพูด
พอหยูหยูได้ยินว่าเป็นคนที่คุณพ่อส่งมาคุ้มครองเธอ ก็ยิ้มแฉ่งทันที "ลุงหลัวหมิงสวัสดีค่ะ"
"คุณพ่ออยู่ไหนคะ? หยูหยูเอาเค้กน้อยมาฝากคุณพ่อกับลุงเกา อี้ด้วย อร่อยมากเลยนะ!"
หยูหยูถือเค้กน้อยไว้มือละชิ้น ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ไร้พิษสง
หลัวหมิงมองดูเค้กน้อยในมือหยูหยู แววตาวาบเย็นวาบหนึ่ง
อาศัยจังหวะที่หยูหยูไม่ทันสังเกต เขาใส่ของบางอย่างลงไปบนเค้ก
"ครับ ผมจะพาคุณหนูน้อยไปหาคุณกู้เดี๋ยวนี้"
หยูหยูกำลังจะพยักหน้า ก็เห็นเงาร่างจาง ๆ ปรากฏขึ้นข้างกายหลัวหมิง และยังยื่นมือมาจะปัดเค้กในมือหยูหยูหลายครั้ง
"อย่าโดนหลอก! หลัวหมิงเป็นคนทรยศ เขาวางยาพิษในเค้ก เขาจะทำร้ายเจ้านาย!"
คนทรยศ?
วางยาพิษ?
ในดวงตาที่ใสซื่อของหยูหยูมีความโกรธแค้นเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
คุณพ่อที่ดีขนาดนั้นของเธอ มีคนคิดร้ายกับคุณพ่อด้วยเหรอ?
"ลุงหลัวหมิง กินเค้กไหมคะ?"
หยูหยูยิ้มอย่างไร้เดียงสาส่งเค้กที่ถูกวางยาพิษทั้งสองชิ้นให้หลัวหมิง
รอยยิ้มบนใบหน้าหลัวหมิงแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ขอบคุณคุณหนูน้อยครับ ผมไม่ชอบกินของหวาน คุณหนูน้อยเอาเค้กไปส่งให้คุณกู้เถอะ คุณกู้ต้องดีใจแน่นอน"
"อ้อ งั้นเหรอคะ!" หยูหยูรับเค้กคืนมา
และก็ยืนยันสิ่งที่เงาร่างจาง ๆ นั้นพูด
หลัวหมิงคนนี้ เป็นคนทรยศตัวฉกาจที่จะมาทำร้ายคุณพ่อของเธอ!
"ว้า ข้างนอกมีดอกไม้เยอะแยะเลย ฉันจะไปเด็ดดอกไม้มาฝากคุณพ่อ!"
จู่ ๆ หยูหยูก็เห็นดอกไม้ข้างนอก กระโดดโลดเต้นวิ่งออกไป
หลัวหมิงด่าในใจพลางรีบตามไป
"ลุงหลัวหมิง ฉันเอาดอกสีแดงนั้นด้วย แล้วก็ดอกนั้น..."
หยูหยูสั่งให้หลัวหมิงเด็ดดอกไม้ให้เธอ
อาศัยจังหวะที่หลัวหมิงเด็ดดอกไม้ให้เธอ เธอกระซิบถามเงาร่างจาง ๆ นั้น "ฮัลโหล ลุงรูปหล่อคะ คุณบอกว่าหลัวหมิงเป็นคนทรยศ จะมาทำร้ายคุณพ่อฉัน จริงเหรอ?"
เงาร่างจาง ๆ นั้นไม่คิดว่าหยูหยูจะมองเห็นตัวเองได้ ดีใจขึ้นมาทันที "คุณหนูน้อยมองเห็นผมได้เหรอ?"
"ผมชื่อสวีซิ่งหยวน เป็นลูกน้องของเจ้านาย ครึ่งเดือนก่อนเจ้านายถูกคนลอบสังหาร ผมถูกหลัวหมิงคนทรยศนี่ลอบยิงจากด้านหลังจนตาย ครึ่งเดือนมานี้ ผมตามติดตัวหลัวหมิงคนทรยศมาตลอด รู้ว่าคนแก่姓ตู่นั้นคบคิดกับตระกูลเฮ่อ ใช้มือของหลัวหมิงมาทำร้ายเจ้านาย"
"ยาพิษที่หลัวหมิงจะให้เจ้านายกิน คือยาพิษที่ห้องแล็บของตระกูลเฮ่อคิดค้นขึ้นมาใหม่ล่าสุด แค่กินลงไป ภายใน 24 ชั่วโมงจะหัวใจวายตาย สืบหาสาเหตุการตายไม่พบ"
สวีซิ่งหยวนบอกหยูหยูอีก "คุณหนูน้อย ผมหาทางรักษายาพิษของเจ้านายได้แล้ว ส่วนหลักฐานที่คนแก่姓ตู่คบคิดกับตระกูลเฮ่อ เอกสารอยู่ในตู้เซฟ กุญแจตู้เซฟอยู่ที่คอแมวสีส้มที่ผมเลี้ยงไว้ รหัสเจ้านายรู้..."
"อื้ม ๆ หยูหยูจำได้แล้ว ลุงรูปหล่อวางใจได้เลย หยูหยูจะปกป้องคุณพ่อให้ดีแน่นอน ไม่ให้คนไม่ดีมาทำร้ายคุณพ่อได้"
หยูหยูเห็นเงาร่างจาง ๆ ของสวีซิ่งหยวนจางลงเรื่อย ๆ ก็รู้ว่าเขากำลังจะจากไปเพราะความยึดติดดับสิ้นลง
ยายแก่กับตาปู่หลี่ก็จากไปแบบนี้เหมือนกัน
มองดูสวีซิ่งหยวนหายไปต่อหน้าต่อตา หยูหยูสูดจมูก ตาแดงก่ำ
ตอนนี้ หลัวหมิงถือดอกไม้ที่เด็ดเสร็จแล้วเดินมาหาหยูหยู แววตามีความหงุดหงิดและไม่อดทนเล็กน้อย พลางเร่งเธอ "คุณหนูน้อย รีบไปหาคุณกู้กันเถอะครับ เดี๋ยวเค้กน้อยไม่สดใหม่ไม่อร่อยเอานะ"
"ไม่อร่อยก็ให้ลุงกินสิคะ" จู่ ๆ หยูหยูก็เตะเข้าที่เข่าของหลัวหมิง
หลัวหมิงที่ไม่ทันตั้งตัวคุกเข่าลงกับพื้น พอจะพูดอะไร หยูหยูก็ยัดเค้กน้อยในมือเข้าไปในปากหลัวหมิงทันที
"อื้ม..." หลัวหมิงเบิกตากว้าง จะคายออกมา
หยูหยูยื่นมือไปจี้ที่ลำคอของเขา ปากของหลัวหมิงก็เปิดออกโดยไม่รู้สึกตัว
แล้วก็ได้แต่มองดูหยูหยูยัดเค้กทั้งสองชิ้นเข้าไปในปากเขา บังคับให้เขากลืนลงคอ
"เค้กน้อยอร่อยไหมคะ?" หยูหยูเอียงคอ ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ไร้พิษสงถามหลัวหมิง
หลัวหมิงมองหยูหยูด้วยความหวาดกลัว
อะไรกันนี่เทพธิดาน้อย? เห็นชัด ๆ ว่าคือจอมมารน้อยต่างหาก
เขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไปทำให้จอมมารน้อยนี่โกรธตรงไหน?
"หัวหน้า 是她ตีพวกเราเอง"
ตอนนี้ เด็ก ๆ กลุ่มที่ถูกหยูหยูลากไปชกใต้โต๊ะเมื่อกี้ พาพวกพ้องมาหาหยูหยูเพื่อแก้แค้น
หยูหยูสองมือกางออก ยิ้มอย่างจนใจ "อุ้ย โดนพวกนายเจอตัวแล้วนี่นา! แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?"
"ที่ไหนมาปล่อยให้เจ้าหนูไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้? ลูกน้องของฉันเหอจื่อชิงแกยังกล้ามารังแกอีก สิ้นใจอยากตายหรือไง?"
"ตอนนี้แกคุกเข่ากราบ แล้วกระโดดลงสระว่ายน้ำ คุณชายน้อยจะไว้ชีวิตหมาแก่ ๆ อย่างแก"
เหอจื่อชิงเดินมาหาหยูหยู ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง
หยูหยูกระพริบตา "พี่คะ พี่姓เฮ่อเหรอ?"
ลุงรูปหล่อบอกว่า คนที่ทำร้ายคุณพ่อ มีคน姓เฮ่ออยู่ด้วย
"ใช่ คุณชายน้อยคือคนของตระกูลเฮ่อ..."
พูดยังไม่ทันจบ จู่ ๆ หยูหยูก็พุ่งตัวเตะเข้าที่ท้องของเหอจื่อชิง เตะเขาลงไปในสระว่ายน้ำที่อยู่ไม่ไกลด้านหลัง
"หัวหน้า—"
ลูกน้องตัวน้อย ๆ หลายคนร้องพร้อมกันแล้วพุ่งเข้าไป
หยูหยูทำเสียเลย ทำทีเดียวให้จบ ยกทุกคนโยนลงสระว่ายน้ำ
"ผลัวะ—"
เสียงคนตกน้ำดังขึ้นถี่ ๆ ติดต่อกัน เหมือนกับกำลังต้มเกี๊ยว
กู้เฟิงรีบร้อนมาถึง ก็เห็นหยูหยูกำลังกอดดอกไม้ ยืนดูความวุ่นวายอยู่ข้างสระว่ายน้ำ
พอเห็นกู้เฟิงมา เธอก็โบกมือเรียกเขา "คุณพ่อ รีบมาดูคนลงน้ำเป็นเกี๊ยวสิคะ..."
กู้เฟิง: ...