ต้องยอมรับเลยว่า อากาศในชนบทสดชื่นกว่าในเมืองหลายเท่านัก
ซูหนีอานรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า การนั่งซ้อนท้ายจักรยานก็โรแมนติกเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกู้ชิงอวี่ปั่นจักรยานเก่งเกินไป หรือมีเหตุผลอื่นกันแน่
ซูหนีอานเตรียมใจไว้แล้วว่าก้นคงสะเทือนจนชา แต่ปั่นมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เธอกลับรู้สึกว่าไม่เป็นไร ไม่ได้กระเทือนมากอย่างที่คิด
เธอจับโครงเหล็กตรงเบาะหลังจักรยานไว้แน่น เพราะนั่งหันข้างจึงรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
ทันใดนั้น หลุมใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ไม่รู้ว่ากู้ชิงอวี่ใจลอยตอนปั่นหรือเปล่า เขาถึงพุ่งตรงเข้าไปโดยไม่หลบ
จักรยานกระแทกค่อนข้างแรง ซูหนีอานเอนตัวไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย แล้วโอบเอวกู้ชิงอวี่ไว้ด้วยมือทั้งสองข้างโดยไม่รู้ตัว
ไม่นานจักรยานก็ผ่านหลุมนั้นไปได้ ทางค่อย ๆ กลับมาเรียบอีกครั้ง
พอซูหนีอานรู้ตัว เธอก็คลำโดนกล้ามท้องที่นูนเด่นของชายหนุ่มเข้าแล้ว
กล้ามเนื้อแข็งแน่น แตะปุ๊บก็รู้เลยว่าต้องแข็งแรงมากแน่ ๆ
“แค่ก ๆ—”
เสียงไอของชายหนุ่มดังขึ้นจากข้างหน้า ซูหนีอานถึงได้ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบชักมือกลับทันที
“ซูหนีอาน” กู้ชิงอวี่เรียกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“หือ?”
“ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น รอจดทะเบียนสมรสก่อนแล้วค่อย...”
พอได้ยินคำพูดนี้ ซูหนีอานก็หน้าแดงขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
กู้ชิงอวี่กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? เธอ...เธอไม่ได้คิดเรื่องนั้นสักหน่อย ไม่ได้ใจร้อนจนรอไม่ไหวเสียหน่อย!
ตอนนี้ซูหนีอานนั่งอยู่บนเบาะหลังของกู้ชิงอวี่ จึงไม่รู้เลยว่าคนที่ปั่นอยู่ข้างหน้ามีสีหน้าแปลก ๆ ใบหูแดงก่ำไปหมดแล้ว