ซูหนีอานรู้สึกว่า ชายเอกกับสาวหลักในนิยายเรื่องนี้คงมีบุพเพอาภัพอะไรบางอย่างต่อกันแน่
ไม่อย่างนั้น ตอนพวกเขาไปจดทะเบียน จะบังเอิญเจอสาวหลักเข้าได้อย่างไรกัน
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเขียวของเหวินชิงเหอ ซูหนีอานก็อดกลอกตาในใจไม่ได้
ว่าแต่ ด้วยนิสัยอย่างกู้ชิงอวี่ เขาจะชอบผู้หญิงที่หวงแหนเขาจนคิดว่าเขาเป็นสมบัติของตัวเองอย่างเหวินชิงเหอจริงหรือ?
นิยายก็เป็นแค่นิยายจริง ๆ นิสัยหมกมุ่นอย่างเหวินชิงเหอ ถ้าสลับเพศกันละก็ คงถึงขั้นต้องแจ้งตำรวจแล้วมั้ง?
ทั้งที่เธอเป็นคู่หมั้นของกู้ชิงอวี่แท้ ๆ แต่พอเหวินชิงเหอเห็นเธออยู่กับกู้ชิงอวี่ กลับทำราวกับจับได้ว่าพวกเขาแอบมีอะไรกัน นี่ไม่เรียกว่าไร้เหตุผลแล้วจะเรียกว่าอะไร?
“คุณกู้...คุณกู้ชิงอวี่ พวกคุณจะไปไหนกันหรือคะ? จะไปทำงานพร้อมกันหรือคะ?” เหวินชิงเหอเห็นกู้ชิงอวี่เพียงปรายตามองเธอ ก่อนทำท่าจะเดินผ่านไป จึงรีบเอ่ยถาม
“ไม่ใช่” ใครจะคิดว่ากู้ชิงอวี่จะตอบเช่นนี้
“ไม่ได้ไปทำงานหรือคะ? ใกล้ถึงเวลาแล้วนะคะ”
“ผมลาหัวหน้าทีมผลิตไว้แล้ว” กู้ชิงอวี่คิดว่าการไปจดทะเบียนเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเขากับซูหนีอาน ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนที่ไม่ค่อยสนิทฟังเป็นพิเศษ เขาจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
แต่สัญชาตญาณของเหวินชิงเหอบอกว่าการที่ทั้งสองออกไปด้วยกันคราวนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล เธอจึงดึงดันถามให้รู้เรื่อง “ลาแล้วหรือคะ? ลาไปทำอะไรคะ?”