ซูหนีอานรู้อยู่แล้วว่าตัวเองกับกู้ชิงอวี่ต้องคุยกันเรื่องนี้สักครั้ง จึงไม่ได้ปิดบังเขา เล่าตรง ๆ ว่าตระกูลซูวางแผนใช้เธอแต่งงานแทน เพื่อแต่งเข้าตระกูลกู้ที่กำลังตกอับ
“ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลซู แต่พ่อแม่ส่งฉันไปอยู่กับน้าสาวที่ชนบทตั้งแต่เด็ก ชีวิตที่บ้านน้าสาวก็ไม่ดีนัก กว่าพ่อแม่แท้ ๆ จะมารับฉันกลับมาเมืองหลวง ฉันก็ไม่คิดเลยว่าพวกเขาทำไปเพื่อให้ฉันแต่งงานแทนซูซีซี มาเป็นภรรยาคุณ”
กู้ชิงอวี่จ้องตาของซูหนีอาน พยายามดูว่าเธอกำลังโกหกหรือไม่
แต่เรื่องแบบนี้ ซูหนีอานไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเลย
ขอเพียงตระกูลกู้ไปสอบถามกับตระกูลซู เรื่องนี้ก็จะกระจ่างเอง ดังนั้นทุกคำที่ซูหนีอานพูดจึงเป็นความจริง
“คุณยอมเหรอ?” หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ กู้ชิงอวี่ก็ถามเพียงประโยคเดียว
ซูหนีอานหันไปยิ้มให้กู้ชิงอวี่ ก่อนจะตอบว่า “ยอมสิ ทำไมจะไม่ยอมล่ะ? คุณหล่อขนาดนี้ ฉันเสียเปรียบตรงไหนกัน?”
ขณะพูด ดวงตาของเธอโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ไม่รู้ทำไมพอได้ยินประโยคนั้น กู้ชิงอวี่ก็รู้สึกว่าหัวใจที่สงบนิ่งมาถึงยี่สิบสี่ปี จู่ ๆ ก็เต้นผิดจังหวะไป
เขารีบเบือนสายตาหนี ก่อนจะถามว่า “คุณจริงใจหรือเปล่า? สถานการณ์ของตระกูลกู้ตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก”
“จริงใจสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะเดินทางไกลขนาดนี้มาหาคุณทำไม?” ซูหนีอานกะพริบตาปริบ ๆ พยายามทุกวิถีทางที่จะยั่วกู้ชิงอวี่ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับไม่กล้ามองเธอด้วยซ้ำ