ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้านตระกูลกู้ เจียงหยางก็รู้สึกเสียใจแล้ว
ภายในบ้านตระกูลกู้เรียบง่ายมาก พูดได้เลยว่าเรียบง่ายกว่าจุดคนรู้หนังสือของพวกเขาเสียอีก
ครอบครัวแบบนี้ แค่มองก็รู้แล้วว่าไม่มีทางได้กินเนื้อ
แต่ในเมื่ออุตส่าห์ตัดสินใจเข้ามาดูแล้ว จะให้ยังไม่ทันได้ดูอะไรก็เดินกลับออกไปก็คงไม่ได้หรอกมั้ง
ข้างนอกยังมีคนตั้งมากมายรออยู่ ถึงส่วนใหญ่จะมาเพื่อดูเรื่องสนุกก็เถอะ
ตอนนี้เจียงหยางอดตำหนิเหวินชิงเหอในใจไม่ได้ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอต้องยึดติดกับกู้ชิงอวี่นัก แถมยังต้องมาหาเรื่องภรรยาที่เพิ่งจดทะเบียนกับเขาอีก
เมื่อเข้าไปในห้องไฟ เจียงหยางตรวจดูรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเนื้อเลย จำต้องเดินคอตกออกมา
พอเห็นเขาออกมา เหล่าเยาวชนปัญญาชนที่รออยู่ข้างนอกก็รีบถามทันทีว่า “เป็นยังไงบ้าง เจียงหยาง เจอเนื้อไหม”
เจียงหยางไม่พูดอะไร ใบหน้าแดงก่ำ
“ก็ต้องไม่เจออยู่แล้วสิ เจียงหยางนี่ก็เหลือเกิน เพื่อให้ได้สาวงามมาครอง ถึงกับยอมลงมาเกลือกกลั้วกับเรื่องยุ่ง ๆ แบบนี้” เสี่ยเซียงเซียงที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มพูดจาเยาะเย้ย
“อืม... ไม่เจอ งั้นทุกคนก็แยกย้ายกันเถอะ ทำให้เขาอึดอัดใจเปล่า ๆ”
“นั่นสิ ฉันแค่มาดูเรื่องสนุก ไม่เคยคิดเลยว่าบ้านตระกูลกู้จะแอบซ่อนเนื้อไว้”
“ฉันก็เหมือนกัน ฉันก็เหมือนกัน”
“ที่จริงฉันตั้งใจมาดูว่าคุณเหวินจะจับได้ยังไงว่ามีคนแอบกินเนื้อ ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว”
“นี่ไม่ได้มาจับคนแอบกินเนื้อหรอก แต่มาเพื่อแยกสามีภรรยาคนอื่นมากกว่าใช่ไหม”
ชั่วขณะนั้น ความรู้สึกดี ๆ ที่เหวินชิงเหอเคยสร้างไว้กับเหล่าเยาวชนปัญญาชนก็พังทลายลงทั้งหมด