ระหว่างทางกลับ ไป๋อวี่เยี่ยนเห็นซูหนีอานเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างกาย ก็รีบปลอบว่า “หนีอาน เรื่องที่คุณเหวินพูดเมื่อกี้ อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”
ไป๋อวี่เยี่ยนเองก็ไม่รู้ว่าเหวินชิงเหอกับลูกชายของเธอเป็นอะไรกัน อีกฝ่ายมาที่บ้านพวกเขาบ่อย ๆ แถมยังคอยเอาอกเอาใจอยู่เสมอ
แต่ไป๋อวี่เยี่ยนมั่นใจว่าลูกชายไม่ได้คิดอะไรกับคุณเหวินคนนี้แน่นอน ยิ่งไม่มีความคิดจะสานสัมพันธ์กับอีกฝ่ายด้วย
“คุณป้าคะ หนูไม่ได้เก็บมาใส่ใจค่ะ หนูเชื่อ...เชื่อในตัวกู้ชิงอวี่”
เดิมทีซูหนีอานอยากพูดว่าเชื่ออายวี่ แต่คำเรียกนั้นหวานเลี่ยนเกินไป เธอกับกู้ชิงอวี่เพิ่งพูดกันไม่กี่ประโยค จะให้เรียกเขาแบบนั้นก็ทำใจไม่ได้
แต่เรื่องเหวินชิงเหอเมื่อกี้น่ะหรือ ซูหนีอานไม่มีทางไม่เก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว!
อีกฝ่ายเป็นถึงสาวหลัก สำหรับซูหนีอานแล้วก็เป็นตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้ แถมยังเป็นเหมือนระเบิดเวลาลูกหนึ่ง
จะโทษก็ต้องโทษซูหนีอานที่ขี้เกียจ ไม่ยอมอ่านนิยายให้จบ เธอจึงไม่รู้เลยว่าพระเอกอย่างกู้ชิงอวี่เริ่มหวั่นไหวต่อสาวหลักอย่างเหวินชิงเหอตอนไหน
อย่างไรก็ตาม ตอนที่ทั้งคู่ถูกส่งลงชนบท พวกเขายังบริสุทธิ์ใจต่อกันแน่นอน
ตอนนั้นพระเอกเอาแต่คิดหาทางล้างมลทินให้ตระกูลกู จนไม่มีใจสนใจเรื่องความรักระหว่างชายหญิงเลย
ส่วนช่วงเวลานั้น สาวหลักก็เป็นฝ่ายเข้าหาเขาอยู่ตลอด แต่พระเอกก็ไม่ได้สนใจเหวินชิงเหอ
ซูหนีอานคิดว่า ด้วยความหวงแหนที่เหวินชิงเหอมีต่อกู้ชิงอวี่ พอเธอไปอยู่ข้างกู้ชิงอวี่ อีกฝ่ายต้องทำอะไรสักอย่างแน่ เธอต้องระวังตัวไว้ก่อน