สีหน้าของซูอ้ายกั๋วในเวลานี้ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
เพราะในสายตาของเขา ยิ่งตระกูลกู้ปกป้องซูหนีอานมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเสียใจมากขึ้นเท่านั้น
ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองมีความสามารถถึงขนาดทำให้ตระกูลกู้เอ็นดูเธอได้มากขนาดนี้เชียวหรือ?
ถ้ารู้แต่แรก... ตอนนั้นน่าจะสานสัมพันธ์กับลูกสาวคนนี้ให้ดีเสียก่อน แล้วค่อยส่งเธอลงชนบท ป่านนี้ตระกูลซูกับตระกูลกู้คงไม่บาดหมางกันถึงขั้นนี้
ไม่สิ—
ถ้ารู้ว่าตระกูลกู้จะพลิกสถานการณ์กลับมาได้ ตอนนั้นก็ควรให้ซีซีลงชนบทแทน อย่างน้อยก็ทำให้ตระกูลกู้ประทับใจซีซีขึ้นมาได้ แถมตระกูลซูยังได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวที่เห็นความสำคัญของสายสัมพันธ์อีกด้วย
น่าเสียดาย เพียงคิดผิดไปชั่ววูบ
“แม่คะ เรากลับกันเถอะ คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรา ไม่ต้องไปสนใจก็ได้” ซูหนีอานเอ่ยขึ้นจากด้านข้างอย่างมีนัย
หลิวชุ่ยหลานมองลูกสาวที่เมื่อก่อนเธอขี้เกียจแม้แต่จะชายตามอง แต่ตอนนี้กลับทำตัวหยิ่งยโสเพราะได้เกาะตระกูลกู้เข้า ก็รู้สึกโมโหขึ้นมา
เธอก้าวเข้าไปหาซูหนีอานแล้วพูดว่า “อานอาน ไม่ว่ายังไงพวกเราก็เป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอ เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน อย่างน้อยพวกเราก็ให้กำเนิดเธอมานะ เธอทำกับพ่อแม่แท้ ๆ แบบนี้ ไม่กลัวกรรมตามสนองหรือไง?”
ซูหนีอานแทบอยากปรบมือให้กับการรัดตัวด้วยข้อบังคับทางศีลธรรมของหลิวชุ่ยหลาน
“พวกคุณให้กำเนิดฉันมาแล้วก็ส่งฉันไปอยู่บ้านน้าสาวที่ชนบท ปล่อยให้คนในบ้านนั้นทารุณฉันอยู่ตั้งนาน แถมยังใช้ฉันเหมือนคนรับใช้ พวกคุณสองคนไม่กลัวกรรมตามสนองหรือไง?”