“ติ้ง~ กำลังผูกระบบ………”
จางฉีซีลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย พยายามจะสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว แต่กลับได้ยินเสียงกลไกดังขึ้นในหัว
“ระบบ? ดูท่าฉันคงสะบักสะบอมจนสมองพังจริง ๆ แต่ว่า ทำไมหัวฉันไม่เจ็บเลยล่ะ โรงพยาบาลอะไรกัน รักษาได้ดีขนาดนี้?!”
จางฉีซีกำลังหัวเราะเยาะตัวเองอยู่ เสียงกลไกนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“สวัสดีเจ้านาย ข้าน้อยคือระบบห้างสรรพสินค้าข้ามภพ (เวอร์ชันฝึกงาน) หมายเลข 0624 มีหน้าที่ทดสอบการทำงานของโลกระบบข้ามภพเล็ก ๆ ให้กับสำนักงานระบบ ไม่ใช่ภาพหลอนของคุณ และพร้อมกันนี้ ขอเตือนเจ้านายด้วยว่า ตอนนี้คุณอยู่ในโลกทดสอบเล็ก ๆ สมองจะได้ไม่เจ็บไงล่ะ”
พอฟังระบบพูดพร่ำเสร็จ จางฉีซีก็เบลอไปเลย
“ระบบ? ฉันข้ามมิติมาหรอ? ให้ตายสิ! ฉันเพิ่งสอบติดราชการได้ไม่นานเอง!!”
ระบบ 0624 พอได้ยินแบบนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็เริ่มกระตุก ๆ ต่อให้ระบบจะไม่มีความรู้สึกแบบมนุษย์ แต่ก็รู้ดีว่าตำแหน่งราชการสำคัญแค่ไหน เพราะตัวมันเองก็กำลังอยู่ในช่วงฝึกงานเหมือนกัน
“บ้าเอ๊ย! พ่อค้ามนุษย์!! ฉันไม่เอาอะไรข้ามมิติ! ส่งฉันกลับไป! ฉันสอบราชการมาสี่ปีนะ! นายรู้ไหมว่าช่วงเวลานั้นฉันใช้ชีวิตยังไง?”
“เจ้านาย ฉันไม่ใช่พ่อค้ามนุษย์นะ~” เสียงระบบ 0624 ฟังดูมีน้ำเสียงน้อยใจออกมา
“คุณยังจำได้ไหมว่าก่อนหน้านี้คุณสะดุดล้มไปได้ยังไง?” 0624 ถามอย่างระมัดระวัง
อารมณ์โกรธของจางฉีซีชะงักไปชั่วขณะ “ฉัน……ช่วงประกาศผลเสร็จ ก็ออกไปร้องเพลงฉลองข้างนอกไง
“ใช่แล้ว หลังร้องเพลงเสร็จล่ะ?”
จางฉีซีเงียบไปสองสามวินาที “จากนั้นก็ดื่มหนักแล้วเตรียมกลับบ้าน แล้วก็……ที่บันได KTV นี่แหละ ก้าวพลาด”
“ใช่แล้ว ๆ เจ้านายคุณตกลงไปหัวกระแทกพื้นนะ~ ถ้าไม่มีข้าน้อย คุณก็ตายแล้วล่ะ”
คราวนี้จางฉีซีเงียบไปนานยิ่งกว่าเดิม ผ่านไปนานมาก ก็มีเสียง“อื้อ ๆ ๆ” ของการร้องไห้ดังลั่นอยู่ในคลื่นข้อมูลของระบบ 0624 รบกวนจน 0624 อยากจะตัดการติดต่อกับเจ้านายทิ้ง แต่เสียดายที่ระบบฝึกงานไม่มีสิทธิ์พอ จะทำก็ไม่ได้
พอจางฉีซีร้องไห้จนพอใจแล้ว ระบบ 0624 ก็ปลอบว่า “เจ้านายอย่าเสียใจไปเลย ถึงแม้ตำแหน่งราชการของคุณจะหายไป แต่ฉันจัดหาอัตลักษณ์ที่รวยมาก ๆ ให้คุณแล้วล่ะ ตระกูลใหญ่ รวยสุด ๆ มีเงินขนาดนั้นแล้วจะไปสอบราชการทำไมล่ะ ใช่ไหม~”
พอได้ยินแบบนี้ เสียงร้องไห้ของจางฉีซีก็หยุดไปชั่วขณะ “รวย? รวยแค่ไหน?”
ระบบ 0624 พูดอย่างองอาจ “ซื้อเธอแบบเดิมเป็นหมื่น ๆ คนก็ยังเหลือ!”
คราวนี้เสียงร้องไห้เงียบสนิท “รวยขนาดนั้นเลย?”
“ใช่แล้วล่ะ งั้นเจ้านายคุณก็ยังมีอนาคตที่สดใสอยู่ ยังไม่ต้องทำงานอีกด้วย สบายใช่ไหมล่ะ~”
คราวนี้จางฉีซีไม่ร้องไห้อีกแล้ว ตั้งใจจะดูสภาพแวดล้อมของบ้านใหม่ให้ดี ๆ
แต่พอเปิดตากลับพบว่าทั้งตัวขยับไม่ได้ มองอะไรก็ไม่ชัด ถึงจะเซินแค่ไหนก็รู้สึกว่ามีปัญหาแล้ว
เลยถามระบบไปว่า “ระบบ ตอนนี้มันเรื่องอะไรกัน ทำไมฉันขยับไม่ได้ มองก็ไม่เห็น?”
ระบบตอบว่า “เจ้านาย ตอนนี้คุณเพิ่งเกิดได้ไม่กี่วันเอง ถ้าอยากรู้เรื่องอะไรก็ถามฉันได้”
จางฉีซีทนไม่ไหวอีกแล้ว “ความหมายของนายคือ ฉันต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยใหม่อีกรอบงั้นสิ?”
ระบบตอบอย่างนิ่ง ๆ “โอ้~ เรื่องนั้นไม่ต้องหรอก”
จางฉีซีใจหายวาบ “ไม่ต้องสอบ แปลว่าอะไร จะเป็นยุคปฏิวัติวัฒนธรรมหรือเปล่า ถ้างั้นฉันรวยก็ยิ่งแย่สิ”
“ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก~ ตอนนี้ปี ค.ศ. 1926 ยังอีกไกลกว่าจะสอบเข้าวิทยาลัยเลย”
จางฉีซีฟังจบก็อินังขังขอบอีก “อือ ๆ ๆ ๆ สะดุดก้อนหินตกมาอยู่เมื่อ 100 ปีก่อน อือ ๆ ๆ ๆ ถูกหลอก อือ ๆ ๆ ๆ~”
ในใจคิดว่า พอโตพูนิดหน่อยก็ถึงช่วงสงครามแล้ว ชีวิตเราช่างโชคร้ายอะไรขนาดนี้
ระบบพอเห็นเจ้านายร้องไห้อีก ก็รีบปลอบ “ไม่ต้องห่วง มีข้าน้อยอยู่ ห้างสรรพสินค้าข้ามภพนี่นะ อยากได้อะไรก็มีทั้งนั้น ตอนนั้นเธอจะเลือกอยู่อย่างปลอดภัย หรือจะไปร่วมต่อต้านญี่ปุ่นก็เรื่องกล้วย ๆ~”
จางฉีซีฟังแล้วรู้สึกว่าพอมีทางไปได้ ก็รีบพูดว่า “แล้วนายแนะนำตัวเองให้ละเอียดอีกหน่อยสิ”
ระบบพอเห็นว่ามีงานเข้า ก็รีบกระแอมเสียงใส “แฮ่ก ๆ ข้าน้อยเป็นหน่วยงานภายใต้สังกัดสำนักงานบริหารกาลอวกาศ ฝ่ายวิจัยและพัฒนานวัตกรรมระบบ หมายเลข 0624 มีหน้าที่พัฒนา ค้นคว้า ทดลองการทำงานของระบบใหม่ ส่วนฉันเป็นระบบการค้าข้ามภพ”
“ห้างสรรพสินค้าข้ามภพ ตามชื่อเลย ก็คือสินค้าขึ้นชื่อของแต่ละโลกสามารถซื้อขายได้ที่ข้าน้อย ไม่ว่าจะเป็นยาวิเศษต่าง ๆ ในโลกเซียน หรือวิชาตำราต่อสู้ในโลกยุทธภพ เทคโนโลยีล้ำยุคในโลกดวงดาว ก็ซื้อได้หมด และจุดประสงค์ที่ผูกกับเธอก็เพื่อทดสอบว่าช่องทางส่งของซื้อขายนั้นเสถียรหรือไม่ รวมถึงประเมินความเสถียรของสินค้าด้วย”
จางฉีซีฟังแล้วรู้สึกว่าระบบนี้เจ๋งจริง ๆ นี่มันห้างสรรพสินค้าข้ามภพชัด ๆ พอคิดถึงตรงนี้ก็ถามต่อ “แล้วสกุลเงินที่ใช้ซื้อได้มายังไง? เงินจริงใช้ได้ไหม?”
ระบบตอบว่า “สกุลเงินของระบบข้ามภพคือคะแนนระบบ คะแนนได้จากการทำภารกิจระบบบางอย่าง ซึ่งโดยทั่วไปแล้วภารกิจระบบจะเกี่ยวข้องกับตัวละครในเนื้อเรื่องของโลกนี้ และในเวลาเดียวกัน สำหรับเจ้านายมือใหม่จะเปิดให้แลกเปลี่ยนคะแนนด้วยเงินจริงในช่วงยี่สิบปีแรก เพื่อเป็นการรับประกันว่าเจ้านายจะสามารถใช้ห้างสรรพสินค้าได้ก่อนที่คุณจะบรรลุนิติภาวะ”
“มีกลไกคุ้มครองผู้เยาว์ด้วยนะ ยังงี้ก็ยังดีอยู่” เพิ่งจะรู้สึกทึ่งไปเอง จางฉีซีก็พลิกความคิด นึกถึงพล็อตนิยายที่เคยอ่านมาสมัยก่อน เลยถามระบบต่อ “แล้วกล่องของขวัญมือใหม่ของฉันล่ะ?”
เพิ่งถามจบ ก็มีเสียง “ติ้ง” ดังขึ้นในหัว “ติ้ง กล่องของขวัญมือใหม่ส่งให้แล้ว ขอให้เจ้านายไปดูในกระเป๋าใส่ของระบบได้เลย”
จางฉีซีรีบถามต่อ “จะเปิดกระเป๋าใส่ของระบบยังไง?”
แล้วก็มีแสงสีฟ้าจาง ๆ ผุดขึ้นมาในหัว ที่มุมขวาบนของแผงแสง มีไอคอนรูปกระเป๋าเล็ก ๆ กะพริบอยู่พอดี
ในขณะเดียวกันระบบก็พูดว่า “เจ้านายสามารถนึกในใจเพื่อเปิดกระเป๋าใส่ของระบบ หรือจะใช้จิตสัมผัสที่ไอคอนกระเป๋าก็ได้”
ฟังคำอธิบายของระบบจบ จางฉีซีก็ใช้จิตจิ้มไปที่ไอคอนกระเป๋ากะพริบนั้นทันที แล้วก็เห็นกล่องของขวัญสีทองเรืองแสงกำลังส่องสว่างอยู่บนแผงแสง
ถึงตรงนี้ จางฉีซีที่อาศัยประสบการณ์เล่นเกมมาหลายปี ก็จิ้มไปที่กล่องของขวัญโดยตรง แล้วเสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้น “ยินดีด้วยเจ้านายได้รับพื้นที่น้ำพุวิญญาณ*1, ยกระดับสายเลือด*1, เครื่องแปลภาษาข้ามภพ, คะแนนระบบ 1,000, ยาบำรุงกาย*10 ขวด, ยาฟื้นเลือด*10 ขวด, ยาฟื้นชีพ*10 ขวด, ยาอดอาหาร*10 ขวด, มีดดำทองโบราณ*1”
พอเห็นพื้นที่น้ำพุวิญญาณจางฉีซียังดีใจอยู่ แต่ยิ่งดูยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล “ระบบ โลกร้อยเล็ก ๆ นี้คงไม่ใช่บันทึกลักทรัพย์สุสานใช่ไหม?”
“เจ้านายตอบถูกต้อง”
จางฉีซีถามอย่างลังเล “แล้วตระกูลใหญ่ที่รวยมาก ๆ ของฉันคงไม่ใช่สกุลจางใช่ไหม?”
“เจ้านายตอบถูกอีกครั้ง”
คราวนี้จางฉีซีหน้านิ่งไปหมด ไม่อยากพูดอะไร ระบบพอเห็นจางฉีซีเงียบไปก็ถาม “อัตลักษณ์นี้ไม่ดีหรอ? ฉันตั้งใจปั้นให้โดยเฉพาะ รวย มีพลัง แล้วก็หล่อด้วย”
จางฉีซีเว้นไปนานพอควรถึงได้ตอบ “ที่นายพูดก็ไม่ผิด แต่ลองดูเวลาสิ นายคิดว่าฉันไม่เคยอ่านหนังสือหรือไง สกุลจางกำลังจะแตกสลายแล้ว! จะรวยได้ยังไงกัน ยังต้องโดนตระกูลวังไล่กัดอีก พูดมาถึงตรงนี้ ฉันเป็นหญิงกิเลนใช่ไหม? นายตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหม?!”
ระบบตอบอย่างมั่นคง “กลัวอะไร ล่ะ มีข้าน้อยอยู่ เธอจะได้สายเลือดกลับสู่บรรพบุรุษแล้ว สกุลจางแตกสลายไม่ได้หรอก”
จางฉีซีตอนนี้อารมณ์ซับซ้อนสุด ๆ ไปหมด นึกทีก็คิดว่ากลายเป็นคนสกุลจางที่เก่งกาจในหนังสือ ได้แต่นึกว่าต้องไปช่วยสกุลจางที่กำลังจะล่มสลาย ยังต้องหลบหนีการตามล่าของสกุลวังอีก จะเก่งก็เก่งไม่สุด จะนอนก็วางไม่ลง
คิดไปคิดมา จางฉีซีตัวน้อยก็ถอนหายใจ
ตอนนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงคนหนึ่งส่งเสียงงึมงำอยู่ข้าง ๆ จางฉีซีฟังอย่างละเอียดแล้วพบว่าเป็นเด็กทารก คิดในใจว่า นี่คงเป็นพี่น้องท้องเดียวกันของฉันสินะ
กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาช้า ๆ อุ้มเด็กข้าง ๆ ขึ้น ปากพูดภาษาแปลก ๆ ที่ฟังไม่เข้าใจ
ระบบเอ่ยเตือนขึ้นมาพอดี “เจ้านายสามารถสวมใส่เครื่องแปลภาษาข้ามภพได้ ไม่เพียงแต่ฟังทุกภาษาได้ เข้าใจ ยังช่วยเพิ่มความสามารถในการเรียนรู้ภาษาด้วย สินค้าดีข้ามภพ คุ้มค่าที่จะได้ครอบครอง~”
จางฉีซีขี้เกียจสนใจระบบที่มั่วซั่ว ใส่เครื่องแปลภาษาข้ามภพอย่างรวดเร็ว แล้วก็ได้ยินเสียงรอบข้างกลายเป็นภาษาที่เข้าใจได้
ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องเพลงทิเบต ขณะอุ้มเด็กในอ้อมแขนพลาง เดินมาหาตนแล้วพูดว่า “หนูน้อยหิวแล้วใช่ไหม รอเดี๋ยวนะ พี่ชายกินเสร็จก็ถึงคิวหนูละ”
“หนูน้อย? ฉันชื่อหนูน้อยหรอ~ งั้นพี่ชายฉันก็คงเป็นสิวหัวดำสุดเลิฟสินะ”
ผลปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นหันไปมองเด็กในอ้อมแขนแล้วพูดว่า “เสี่ยวกวน ค่อย ๆ กินนะ”
พอได้ยินผู้หญิงคนนั้นเรียกเด็ก ๆ ว่าเสี่ยวกวน แล้วคิดถึงช่วงเวลานี้ แซ่จาง ในพริบตาต่อให้เป็นเด็กทารก ก็ยังเห็นสีหน้าสลับซับซ้อนบนใบหน้าได้
“ระบบ ฉันคงไม่ใช่น้องสาวของจางฉีหลิงใช่ไหม?”
“ใช่แล้วเจ้านาย เพื่อให้ความสามารถสายเลือดของคุณสูงพอ ฉันเลยยัดเธอเข้าไปในท้องของไป๋หม่า”
พอคิดย้อนกลับไปถึงพ่อที่ตายเร็ว แม่ที่หลับใหล พี่ชายที่ความจำเสื่อม และตัวเธอที่แตกสลาย คราวนี้แม้แต่การถอนหายใจก็ยังถอนไม่ออก
จางฉีซีที่นั่งหน้านิ่งอยู่ ทันใดนั้นก็ถูกอุ้มขึ้น และมีของบางอย่างยัดเข้าปาก ตามมาด้วยสัญชาตญาณของเด็กทารกก็ดูดเข้าไป พอรู้สึกตัวอีกทีก็เขินไปหมด
แต่คิดว่าตอนนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว หลับตาลง ใจแข็ง แล้วดูดนมต่อไป พออิ่มและถูกวางลง ก็เผลอหลับไปอย่างมึนงงแล้ว