เลิกสตรีมตอนห้าโมง เล่อเล่อคว้าชัยชนะติดต่อกันสูงสุดของวันไปได้
การแข่งพีเคยาวสองชั่วโมงครึ่ง เธอเต้นอยู่คนเดียวเกือบสองชั่วโมงได้ ตอนลงจากเวทีหน้าผากจึงมีเหงื่อซึมอยู่บ้าง แต่ผลงานก็ถือว่าคุ้มกับความพยายามตลอดสองชั่วโมงกว่า ทำคะแนนได้มากกว่าแปดแสน
เล่อเล่อรับน้ำจากลูซี่มาดื่มหนึ่งอึก ก่อนยิ้มแล้วหันไปพูดกับอวี๋ฉือว่า “ก้างปลา เย็นนี้ไปกินข้าวกับพวกเราด้วยกันนะ พี่สาวหมาน้อยสั่งอาหารเดลิเวอรีมาให้เยอะมาก เธอบอกให้แบ่งกันกิน”
“ขอบคุณนะเล่อเล่อ!”
สตรีมเมอร์ของวงกาแล็กซีเข้ากับคนง่ายมาก อย่างน้อยอวี๋ฉือก็รู้จักทุกคนได้แค่ไม่กี่วัน แต่สนิทสนมกันดีแล้ว
ผูเถาเรียกให้ลูซี่ช่วยถ่ายรูปให้ เธอเปลี่ยนท่าไปหลายท่าในสิบวินาที ถ่ายรูปได้รวดเร็วสุด ๆ พอรับโทรศัพท์กลับมาดู ผลออกมาดีไม่น้อย มุมปากก็ยกขึ้นสูงกว่าเดิม
“ลูซี่ ฉันรักเธอจัง ถ้าไม่มีเธอฉันจะทำยังไง ฉันถ่ายเซลฟี่ห่วยมาก!”
ลูซี่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เป็นหน้าที่อยู่แล้ว! ฉันต่างหากที่รักพวกเธอ พวกเธอเป็นเจ้ามือของฉันทั้งนั้น”
ค่าจ้างของฝ่ายดูแล พิธีกร และผู้จัดการวงกาแล็กซีล้วนแบ่งตามส่วนแบ่งรายได้ กล่าวคือ ยิ่งสตรีมเมอร์ทำผลงานได้ดี ค่าจ้างของพวกเธอก็ยิ่งสูงตามไปด้วย
ผูเถาเริ่มส่งรูปให้พี่ชายพี่สาวที่เป็นแฟนคลับทีละคน แล้วขยับเข้าไปใกล้อวี๋ฉือ อดไม่ได้ที่จะย่นจมูกสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ ก่อนจะถอนหายใจชื่นชม “ก้างปลา เธอตัวหอมมาก! ใช้แชมพูอะไร กลิ่นหอมสุด ๆ!”
จินสุ่ยพูดว่า “คิดว่าเธอหอมแค่ผมหรือไง ทั้งตัวก็หอมไปหมดเลย!”
อวี๋ฉือยิ้มมุมปาก “เอาละ ๆ รู้แล้ว เดี๋ยวฉันส่งลิงก์น้ำยาซักผ้า เม็ดหอม น้ำหอมฉีดผ้า แชมพู แล้วก็น้ำมันบำรุงผมของฉันลงกลุ่มให้หมดเลย”
“ฉันรักเธอจัง แม่เศรษฐี!”
คำสารภาพรักเสียงดังนี้มาจากไฉไฉ
ตั้งแต่วันนั้นที่ทุกคนรู้ว่าบ้านของก้างปลาอยู่ที่ชิงเยว่วาน ซึ่งอยู่ข้างบริษัท เดินไปแค่ห้านาที ทุกคนก็พร้อมใจกันมอบฉายาอันยิ่งใหญ่นี้ให้อวี๋ฉือ
ชิงเยว่วานเป็นโครงการที่พักอาศัยแบบห้องใหญ่ชื่อดังของเมืองหรง ไฉไฉเคยเห็นประกาศในแพลตฟอร์มหาบ้านเช่า ค่าเช่าก็เดือนละหลายหมื่นแล้ว ยังไม่รวมค่าดูแลส่วนกลางอะไรพวกนั้นด้วย
สตรีมเมอร์ของวงกาแล็กซีหาเงินได้ไม่น้อยจริง ๆ มีพี่ใหญ่คอยสนับสนุน รายได้จึงมั่นคง แถมถ้าเจอการแข่งขันบางรายการก็ยังทำเงินก้อนโตได้อีก
แต่ถึงอย่างไรอาชีพสตรีมเมอร์ก็เป็นอาชีพที่ต้องอาศัยวัยสาว ทุกคนรู้ดีว่าตัวเองคงสตรีมเป็นวงแบบนี้ไปตลอดไม่ได้ หาเงินตอนนี้ก็ต้องเก็บไว้เผื่ออนาคต เพราะอย่างนั้นแม้แต่ค่าเช่าหลายหมื่นก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีก
แต่ปรากฏว่าอวี๋ฉือซื้อห้องใหญ่แบบจ่ายเต็มจำนวนตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว
ตอนนั้นเองที่สาว ๆ วงกาแล็กซีเพิ่งเข้าใจว่าเมื่อก่อนอวี๋ฉือเคยเป็นตัวท็อปสายเปย์ระดับไหน
ผิงผังหิ้วของกองใหญ่เข้ามาแล้วเปิดประตูเดินเข้ามา “เล่อเล่อ อาหารที่พี่สาวหมาน้อยสั่งให้เธอมาถึงแล้ว ฉันเลยไปรับมาให้ด้วย”
เล่อเล่อหันกลับมา “ขอบคุณนะผิงผัง”
เล่อเล่อรับอาหารมาแล้วพึมพำว่า “ว้าว พี่สาวหมาน้อยยังสั่งชานมให้พวกเราทุกคนด้วย ทำไงดี วันนี้ก็เพิ่งดื่มกาแฟที่พี่เซียวเซียวเลี้ยงไปเอง ยังจะดื่มไหวไหมนะ?”
“คืนนี้แข่งประจำวันไม่ใช่เหรอ ตอนที่ฉันไม่ได้ขอคะแนนแล้วเบื่อ ๆ ค่อยดื่ม รับรองไม่ปล่อยให้ความหวังดีของพี่สาวหมาน้อยเสียเปล่า!”
ผูเถาพูดพลางเริ่มแจกชานมให้ทุกคน
คนละแก้ว แม้แต่แขกรับเชิญชั่วคราวอย่างก้างปลาก็ได้ด้วย ลูซี่กับผิงผังก็มีเหมือนกัน
ปิงปิงช่วยเอาโต๊ะตัวเล็กหลายตัวมาต่อกัน แล้วเริ่มหยิบกล่องอาหารออกมาจัดวางกับก้างปลา
มีทั้งอาหารจานเนื้อและผัก วางเต็มโต๊ะมากพอจะเลี้ยงสตรีมเมอร์สาวกลุ่มนี้ที่แต่ละคนหนักไม่ถึงห้าสิบกิโลให้อิ่มได้
ผิงผังกับลูซี่บอกว่าจะไปกินที่โรงอาหารพนักงาน ไม่อยากให้บริษัทได้กำไรจากค่าอาหารของตัวเอง จึงไม่ได้มานั่งกินกับทุกคน
ดังนั้นสาว ๆ หกคนที่แต่งหน้าไลฟ์กันเต็มยศจึงนั่งล้อมโต๊ะเป็นวง แล้วเริ่มกินข้าว
กินข้าวทั้งทีก็ต้องคุยเล่นกันเป็นธรรมดา
“ก้างปลา เธอไม่ได้ส่งข้อความไปอธิบายให้พี่ ๆ ที่เคยสนับสนุนเธอฟังบ้างจริง ๆ เหรอ?”
มือที่อวี๋ฉือจับตะเกียบชะงักเล็กน้อย ดวงตาหลุบต่ำลง
“อืม บางคนปิดบัญชีเลิกเล่นไปแล้ว ฉันหาช่องทางติดต่อไม่เจอ บางคน...บล็อกฉันไปแล้ว ฉันคิดว่าคงไม่ควรไปรบกวนชีวิตตอนนี้ของพวกเขาอีก”
เธอคีบผักขึ้นมานิดหนึ่ง แต่กลับไม่ได้ส่งเข้าปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนวางลงในชาม ใบผักสีเขียวสดห้อยพาดอยู่บนข้าว ดูห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก
“อีกอย่าง ฉันก็หาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลมาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้”
เล่อเล่อถอนหายใจเบา ๆ
ก้างปลาเคยเล่าให้ทุกคนฟังว่า ตอนนั้นที่เธอหยุดสตรีมกะทันหันเป็นเพราะเกิดเหตุบางอย่าง ทำให้ความจำเสื่อม
แต่แม้แต่คนในวงกาแล็กซีเองก็ยังค่อย ๆ เชื่อคำพูดนี้หลังจากได้อยู่กับก้างปลา และรู้ว่าเธอไม่ใช่คนใจดำไร้เยื่อใย
เธอเคยบอกว่าตอนความจำเสื่อมมีเพียงตัวเองอยู่ที่นั่น ไม่ได้ไปโรงพยาบาล จึงไม่มีหลักฐานอะไรยืนยัน
แบบนี้จะทำให้ชาวเน็ตมากมายที่ไม่รู้จักนิสัยของก้างปลาเชื่อได้ยังไง
แล้วจะทำให้พี่ ๆ ที่ถูกทำร้ายความรู้สึกยกโทษให้โดยไม่ติดใจได้ยังไง
ปิงปิงยื่นมือมาตบไหล่ก้างปลาเบา ๆ เพื่อปลอบใจ “ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าถ้าเธอสตรีมต่อไป ต้องมีคนเห็นเองว่าเธอไม่ได้เป็นคนแบบที่เขาพูดกัน พวกเราทุกคนรู้ว่าเธอเป็นคนดี!”
อวี๋ฉือยัดข้าวเข้าปากหนึ่งคำ สีหน้าดูพึงพอใจ “รู้แล้ว ยังไงตอนนี้ฉันมาสตรีมเป็นวง ก็เพราะอยากเริ่มต้นใหม่ไง!”
“อนาคตยังอีกยาวไกล อย่างน้อย ฮิ ๆ ในสัญญาของฉันเขียนไว้ว่าสามเดือนแรกมีเงินประกันขั้นต่ำด้วย!”
“อ๊าก ก้างปลา ที่แท้เธอก็คือคนโปรดในตำนานนี่เอง! ตอนฉันเซ็นสัญญา อย่าว่าแต่เงินประกันขั้นต่ำเลย แม้แต่ค่าแต่งหน้ากับชุดในวันทดลองสตรีมวันแรกก็ยังไม่คืนให้!”
ผูเถอนึกถึงประสบการณ์สตรีมของตัวเอง แล้วแกล้งทำเป็นโกรธเคืองพูดหยอก
จินสุ่ยได้ยินแล้วก็คีบซี่โครงชิ้นใหญ่ใส่ชามผูเถาอย่างเป็นธรรมชาติ “ผูเถาคนดี อีกเดี๋ยวเธอก็จะได้ไอดีระดับเต็มของประธานหลินหลินแล้ว ยังจะไม่พอใจอะไรอีก!”
หลินหลินเป็นพี่ใหญ่ของผูเถา ตลอดปีนี้เขาสนับสนุนเธอเพียงคนเดียว แม้งานจะยุ่งจนมาไม่ได้บ่อย แต่ถ้ามีการแข่งขันสำคัญก็ไม่เคยขาด
การแข่งขันประจำเดือนครั้งก่อน ผูเถาทำคะแนนได้มากกว่าสองสิบล้าน แถมยังคว้าอันดับห้าของการแข่งขันประจำเดือนทวิงเคิลไปได้
คนเดียวสู้คนเป็นพันเป็นหมื่น ฝ่ากลุ่มสตรีมเมอร์ระดับกลางที่มีอยู่เต็มไปหมดจนขึ้นไปติดห้าอันดับแรกได้อย่างเหลือเชื่อ
ไฉไฉนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม “ขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม คืนนี้แข่งประจำวัน บ้านของทุกคนส่งข่าวมาหรือยัง ถ้าอย่างนั้นเราทุ่มกันให้เต็มที่แล้วรีบเลิกเร็ว ๆ ดีไหม พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า หาเวลาไปซ้อมเต้นวงเพลงใหม่ ฉันไม่อยากลากยาวถึงดึกนะ อ๊ากกก!”
เล่อเล่อกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะพรืดออกมา
“ไฉไฉ เธอนี่กินมันเทศน้อยไปจริง ๆ คำพูดแบบนี้ห้ามพูดมั่ว ๆ ในห้องไลฟ์นะ ถ้ามีคนได้ยินเดี๋ยวก็เอาไปตั้งกระทู้อีก”
แต่เธอก็ยังพยักหน้า “ซั่วหวงบอกเมื่อบ่ายว่าวันนี้จะมาดูเอฟเฟกต์ใหม่ให้ฉัน น่าจะมานะ”
สาว ๆ ในวงกาแล็กซีต่างก็มีพี่ใหญ่สนับสนุนกันคนละคน และพี่ใหญ่แต่ละคนก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ภายในวงจึงไม่มีเรื่องบาดหมางมากมาย หลายเรื่องคุยกันส่วนตัวก็ไม่ได้เป็นไร
จินสุ่ยพูดว่า “ซีหวังก็เหมือนจะบอกว่าเอฟเฟกต์ใหม่เปิดตัวแล้ว จะมาดูให้ฉันเหมือนกัน”
ปิงปิงถามว่า “เอฟเฟกต์ใหม่ที่ฟานเฉียนเพิ่งปล่อยออกมา เป็นงานร่วมมือกับจื่อจื่อชิงลวี่หรือเปล่า?”
“อ้อ ๆ...หานหวงยังไม่ได้พูดเลย วันนี้เขาไม่ตอบข้อความฉันสักข้อความ อาจจะยุ่งอยู่ก็ได้ คืนนี้ฉันคงได้เลิกกะเช้าแล้วล่ะ”
อวี๋ฉือฟังทุกคนคุยกันอย่างเพลิดเพลิน
ชีวิตตัวท็อปสายเปย์ช่างเจิดจ้าจริง ๆ เมื่อก่อนเธอก็เคยมีชีวิตแบบนี้เหมือนกัน
“ไม่เป็นไร คืนนี้ฉันอาจตกรอบตั้งแต่รอบแรกก็ได้ เฮ้อ เลิกงานเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน กลับบ้านไปจัดบ้านพอดี”
แต่ถ้าพูดถึงการเลิกงานเร็ว จะมีใครเลิกได้เร็วกว่าฉันอีกล่ะ?
ตอนนี้ฉันยังหาแฟนคลับตัวเล็ก ๆ สักคนที่ยอมส่งดาวประกายแสงให้ไม่ได้เลย