“ถูกต้อง กล้าหรือเปล่า?”
หวังฝูกุ้ยยิ้มเยาะ แววตาเผยความหยิ่งผยอง “เรามาประลองกัน ดูว่าใครใช้เวลาฆ่าวัวน้อยกว่ากัน ถ้านายแพ้ ก็จงคุกเข่ากราบฉันให้เสียงดังครบหนึ่งร้อยครั้ง!”
วันนี้ที่เขามาที่นี่ ก็เพราะอยากระบายอารมณ์ด้วยการสู้วัว ความอัปยศเมื่อวานทำให้เขาเสียหน้าจนหมดสิ้น
แต่ไม่คิดเลยว่าศัตรูจะมาเจอกันในที่แคบ ไอ้หนุ่มนี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย แถมยังมีซูหรูเสวี่ยกับพวกอยู่ด้วย
ดีเลย อาศัยโอกาสสู้วัวครั้งนี้ เขาจะเอาหน้ากลับคืนมา ทำให้ไอ้หนุ่มนี่ต้องชดใช้ด้วยเลือด!
“หลินโม่ อย่าไปแข่งกับเขา”
ซูหรูเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็รีบเตือน
เธอรู้จักหวังฝูกุ้ยดี รู้ว่าฝีมือการสู้วัวของเขายอดเยี่ยม ทั่วทั้งเมืองอวิ๋นไห่ไม่มีใครเทียบได้
ส่วนหลินโม่ดูจากการแต่งกายก็รู้ว่า เขาคงไม่เคยสัมผัสกีฬาประเภทนี้มาก่อน หากรับคำท้าเมื่อไร ก็แพ้แน่นอน
แม้เธอจะไม่พอใจกับท่าทีของชายคนนี้เมื่อเช้า แต่ไม่ว่าอย่างไร เมื่อวานเขาก็ช่วยชีวิตเธอไว้ นับว่ามีบุญคุณต่อเธอ
ที่เธอยอมตกลงแต่งงานปลอม ๆ ก็มีเหตุผลข้อนี้อยู่ด้วย
“ไม่แข่ง?”
“นายคิดว่าเขามีทางเลือกที่จะไม่แข่งหรือไง?”
หวังฝูกุ้ยแค่นเสียงเย็นชา เมื่อเห็นซูหรูเสวี่ยปกป้องหลินโม่ ความไม่พอใจในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เพียงส่งสายตาไปครั้งเดียว
บอดี้การ์ดชุดดำที่อยู่รอบข้างก็ล้อมทุกคนไว้ทันที ราวกับว่าหากหลินโม่กล้าพูดคำว่า “ไม่” เพียงคำเดียว พวกเขาก็จะลงมือในวินาทีถัดไป