หลินโม่หันกลับไปมอง เห็นซูหรูเสวี่ยกำลังเดินตรงมาหาเขา
“ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้?”
หลินโม่ยิ้ม
ซูหรูเสวี่ยมองเขาแล้วถามว่า “ฉันโทรหานาย ทำไมนายไม่รับสาย?”
“โทรหาเหรอ?”
หลินโม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าหน้าจอดับสนิท จึงพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “เมื่อวานฉันลืมชาร์จแบต เธอโทรหาฉันมีเรื่องอะไรหรือ?”
“ไม่มีอะไร” ซูหรูเสวี่ยกล่าว “ยังไงนายก็เข้ามาแล้ว ฉันก็ถือว่าทำภารกิจที่คุณปู่มอบหมายสำเร็จแล้ว ว่าแต่เรื่องเมื่อวาน...”
พูดได้เพียงครึ่งเดียว
เสียงหัวเราะเบา ๆ พลันดังขึ้น “หรูเสวี่ย ฉันตามหาเธอแทบแย่ ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เอง!”
กู้เฮ่าเฉินสวมสูทสีดำ เดินมาหยุดตรงหน้าซูหรูเสวี่ย แล้วยื่นแชมเปญให้แก้วหนึ่ง ก่อนมองหลินโม่ด้วยสายตาดูแคลน “ไม่นึกเลยว่านายก็อยู่ที่นี่ มาหากินฟรีดื่มฟรีหรือไง?”
เมื่อวานหลินโม่ลงมือที่โรงงานรถยนต์ร้าง ทิ้งความประทับใจไว้อย่างลึกซึ้งให้เขา
ดังนั้นพอกลับถึงบ้าน เขาจึงสืบประวัติของชายคนนี้ทันที ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายเป็นแค่คนว่างงานไร้อาชีพ ทำให้เขาดูแคลนอย่างยิ่ง
ไม่มีภูมิหลัง ต่อให้พอมีฝีมืออยู่บ้าง ก็ไม่มีทางไปได้ไกล
มีเพียงเขาเท่านั้นที่เหมาะสมกับซูหรูเสวี่ยที่สุดในทุกด้าน
“ใช่แล้ว มีคนเลี้ยง จะไม่กินได้ยังไง”